De fluisterende muze - Sjon

Leuk om te lezen, een fatasierijk boek(je, maar 150 bladzijden). De cover is geweldig!

Medici Money - Tim Parks

Gekocht en gelezen als voorbereiding op mijn reis naar Florence.
Fascinerend is hoe alle zaken die we in de vorige bankencrisis van banken zagen al in deze tijd in het systeem zaten. Leningen uitgeven die nooit konden worden terugbetaald, bankiers die onder elkaar rentetarieven bedisselen, de bankiersmacht die tegen de politieke macht aanschurkt en er in verweven raakt.
Wat ik niet besefte was hoe de christelijke kerk van invloed is geweest op het ontstaan van de eerste banken. Overal in Europa betaalden mensen aan de katholieke kerk, de zetel in Rome. Al dat geld daadwerkelijk vervoeren was gevaarlijk. Dus werden er banken opgericht die wissels verstuurden op naam. Zo kon geld niet gestolen worden. Door dieven uiteraard, wel door bankiers.
Eigenlijk was bankieren toen tegelijkertijd handelen. Bankiers hadden grote handelshuizen om geld te investeren in goederen die vervoerd werden. Omdat de meeste goederen vervoerd werden van Italië, toendertijd de bakermat van Europa, naar het Noorden, was er een groot handelsoverschot, dat bij het geldoverschot kwam dat al in het Noorden was. Dientengevolge hadden Italiaanse banken voortdurend problemen met hun cash flow.
In de latere tijd werden bankiers steeds meer politici, en aan het eind van de tijd van Lorenzo il Magnifico was de bank uitgeput, maar voor de Medici ook niet meer nodig. Die hadden zich in de hoogste klassen ingewerkt en waren nu edelen. De zoon van Lorenzo werd paus en verkreeg zo de rijkdommen van de kerk, een andere zoon werd hertog van Nemours. De dochter van zijn zoon Piero, Catharine de Medici werd koningin van Frankrijk. De bank ging failliet, maar welke Medici maalde daar nog om?

Ik zal het boek vrijlaten in Florence, bij een van de pallazo's.

The narrow road to the deep north - Richard Flanagan

Ik heb gemengde gevoelens over dit boek. Het had een geweldig verhaal kunnen zijn, maar dat is het voor mij niet geworden.
Het speelt in drie tijdsgewrichten; de tijd in zijn jeugd voor de oorlog, die ene dag bij de Birmaspoorlijn en de tijd erna. Die dag bij de Birmaspoorlijn is geweldig geschreven.

One by one, Dorigo Evans examined the strangely aged and shriveled husks, the barked skin, mud-toned and black-shadowed, clutching twisted bones. Bodies, Dorigo Evans thought, like mangrove roots.

Maar de tijd ervoor, en de tijd erna, die vond ik heel moeilijk om te lezen. De zinnen lopen niet, er zit geen enkel ritme in. De stukken schieten heen en weer in de tijd en worden heel bruusk afgesloten en weer begonnen. Dorigo vind zijn grote liefde, maar geen enkel moment word ik mee verliefd.

De eerste twee delen worden volledig verteld vanuit het gezichtspunt van Dorigo Evans. In deel drie vindt er een stijlbreuk plaats, en wordt het verhaal verteld via een alwetende verteller over de gezichtspunten van alle betrokkenen.

Ik heb soms het gevoel dat Richard Flanagan een aantal keren opnieuw is begonnen met dit boek, en steeds een ander idee had van wat hij nu wilde vertellen.

In het begin, dat eigenlijk het eind is van Dorigo's leven, krijgt hij van Japanse vrouwen een boek, Het boek van de doden, waarin iedere schrijver zijn eigen laatste haiku van de dood heeft geschreven. En volgens mij is dit boek dat ook, een boek van de doden, van het einde van de hoofdpersonen. Iedereen gaat dood, en van iedereen wordt beschreven hoe die dood gaat.

Eigenlijk is wellicht iedereen al dood in Birma, ook degenen die het hebben overleefd.

The narrow road to the deep north is ten eerste het beeld van de spoorlijn door Birma, letterlijk een smalle weg naar het diepe noorden. Het is ook de titel van een boek met Japanse gedichten, die volgens de Japanse officieren de Japanse cultuur uitdraagt, zegt waarom de Japanners doen wat zij doen. The narrow road to the deep north is ook het beeld van de weg naar de dood volgens mij.

Deserteur - Kakkerlak - Staatsburger - Halfdan Pisket

What I talk about when I talk about running - Haruki Murakami

Just because there's an end doesn't mean existence has meaning.

Murakami is behalve romanschrijver een renner. Van marathons, ultramarathons en triathlons. Hij rent zes dagen in de week, 60 kilometer per week. Zelf heb ik altijd romanschrijver en ultrarenner willen zijn, dus ik vond dit boekje (het is maar 170 pagina's lang) erg leuk om te lezen. Murakami heeft het tussen zijn andere werk door geschreven, en heeft er best lang over gedaan. Voor hem is het best een belangrijk boek, schrijft hij aan het eind. Zo blijkt dat over jezelf schrijven toch moeilijker is dan fictie.
Murakami schrijft hier over de voorbereidingen voor de marathon van New York die hij loopt in 2005. Tussendoor schrijft hij over (de beginperiode van) zijn schrijverschap en de ultramarathon (100 kilometer) die hij liep in Hokkaido. Een beetje zoals gedachten tijdens het rennen opkomen en loslaten tijden het rennen.
Op een dag heeft hij een gesprek met een secretaresse, talks in Japan over en bundel korte verhalen dat daar net verschenen is, contact met zijn Amerikaanse uitgever over een boek van hem dat vertaald wordt, en contact met zijn Japanse uitgever over een vertaling uit het Amerikaans, en schrijft hij. Schrijven is een dagtaak geworden, Murakami een merk. Hij is echt een zakenman.
Wat mij opviel waren ook de voor mij westerse gevoelens van schaamte voor zijn lichaam, competitiestrijd met zijn mederenners en gevoelens over ouder worden en niet meer zo competatief zijn, zijn tijden kan hij niet meer verbeteren. Hij traint ook altijd met muziek op zijn hoofd, schrijft hij. Terwijl rennen voor mij veel meer een één zijn met de wereld is, mijn lichaam voelen en de wereld horen, zonder geluid om dat te blokkeren.

Little fires everywhere - Celeste Ng

The photo's stirred feelings she couldn't quite frame in words, and this, she decided, must mean they were true works of art.

I really loved this book although I also can't frame my feelings in words really. 

[Spoilers]

I don't read so many books about families it seems, as it struck me this was so when reading. Well family, it is a book about the relationship between mother and children, as Mia and Bebe are single parents and the Richardsons, although there is a father, he is more or less absent as a character in the story. The one time he is there is when he contemplates he likes Izzy as she is, reminding him of his mother, but then he does not say.
A lot is not said. I think in the end the novel is about keeping secrets, and the consequences of it. Mia keeps Pearls heritage a secret, Moody does not tell his crush on Pearl to her, Mrs Richardson does not tell Izzy what happened in her early days as a baby, Trip does not tell his brother that he wants a better relationship with him and Lexie conceals her pregnancy and abortion. These darker secrets catapult the actions of everyone, without them really recognizing this. I loved the fact that for me no character in this novel was really bland or one dimensional (accept the father that is).

Adults in the room- Yanis Varoufakis

Over de donkere gangen van de Europees-Griekse onderhandelingen (voor zover je het zo kunt noemen) tijdens de Griekse crisis.
Het boek is geschreven vanuit het gezichtspunt van de Grieken. Het in interessant om dat te lezen, de (politiek/ecomonische) wereld daar te zien. Hier wordt de Griekse crisis toch voornamelijk besproken vanuit het gezichtspunt van Jeroen Dijselbloem. Het is de interpertatie van 1 man, een politicus tegen zijn wil, een motorrijdende man met een leren jas, voormalig academicus en rebel die graag vertoefd in de anarchistische wijk van Athene. Toch is het een geloofwaardig account geworden. 
Het is best een economisch boek, en soms ook best doorworstelen, op veel momenten zijn het alleen maar gesprekken op gesprekken zonder dat er iets gebeurt, maar er zit ook een prachtige House of Card achtige serie in, of een Shakespeariaans koningsdrama. 
Je begrijpt na dit boek ook hoe politici vervreemd kunnen raken van de normale wereld. Vanaf het moment dat Yanis minister van Financiën wordt, is hij alleen nog maar in zijn kantoor, of in de kantoren van de Europese Exonomische Raad, of in het vliegtuig en geblindeerde auto op weg hiernaar toe. De normale wereld verdwijnt helemaal.