dinsdag 20 februari 2018

Vrouw breekt los - Kjeld Duits

Ik vond het een zeer goed boek over het huidige Japan. Het komt overeen met wat ik heb gezien in Tokio afgelopen jaar. De over elkaar heen liggende wegen, de Matsuri festivals, de vele 65+ers die werken in kleine baantjes, de manier waarop wensen aan de Goden gegeven worden bij Boedhistische tempels, dat is 15 jaar laten nog zo!
Het verhaal over de weg gewezen worden naar niets is me letterlijk overkomen toen ik naar mijn boekenhostel zocht. Ik was een verkeerd gebouw binnengelopen (nadat ik al een uur had lopen zoeken) waar ik dacht dat het hostel op een van de verdiepingen zou zijn, en de receptionist die ik de Japanse karakters op mijn telefoon had laten zien ging alle verdiepingen mee, naar buiten. 'Samen vinden we het wel'. In tegenstelling tot Kjeld Duits _vonden_ we het inderdaad!
Dat poppen een ziel zouden hebben volgens Japans geloof wist ik niet, maar daardoor snap ik een verhaallijn uit de japanse crimi-serie Shokuzai beter, waarin alle gezinnen grote poppen hebben die gestolen worden.
Ook de minder mooie kanten van de moderniteit van Japan komen in dit boek in verhalen naar boven. Zo wilde ik op een avond een bento eten in het park in tokio, en zag tot mijn verbazing op elk bankje een Japanse meneer zitten en andere mannen over de weg lopen. Ik dacht eerst dat het wellicht een homo-ontmoetingsplek zou zijn, maar dat leek toch ook niet zo, want ontmoet werd er niet. Uit de verhalen van Kjeld Duits begrijp ik dat het de flexwerkers van Tokio moeten zijn geweest.
Het tot diep in de avond werken zie je in de metro van Tokio, waar mensen niet meer de innerlijke kracht hebben elkaar te zien en te kijken naar de wereld. Een deel daarvan is denk ik de manier waarop je de enorme drukte in de metro moet overleven, maar Japanse forenzen vallen ook gewoon staand in slaap! 

From point to point - Xu Bing

Dit is een boek dat geheel is geschreven met emoticons! Ik heb ervan genoten. In het begin vroeg ik me af of dit het ehele boek (meer dan 100 pagina's) zou werken, maar dat doet het! Het is een erg grappig en herkenbaar verhaal. Zinnen in emoticons zijn heel apart, het leek op opnieuw leren lezen op een heel andere manier. Ik heb hard gelachen in de bus, misschien niet zo leuk voor andere reizigers. Zijn gesprek met zijn moeder is gewoon hilarisch, net zoals zijn gedachte dat hij erg op haar zou lijken als hij het kapsel zou nemen dat hem door zijn internetdate werd aangeraden.



vrijdag 16 februari 2018

A place called winter - Patrick Gale

Soms lees je een boek waarvan je het niet verwacht, en wordt dat een van de beste boeken die je gelezen hebt. Dit is voor mij zo'n boek. Het eerste deel, in Engeland, doet mij heel erg terugdenken aan de boeken van E.M. Forster. Het tweede deel, als de hoofdpersoon is geemigreerd naar Canada, is een settler roman over het boerenleven, de winter, de eenzaamheid. Werkelijk een prachtig boek!

Het watermerk - Sarah Smith


Ik heb dit boek gelezen tijdens mijn vakantie in Innsbruck. Het was best leuk en spannend, goed voor een vakantie! Het is een vervolg op een eerder boek van haar dat ik niet gelezen heb. Het is als losstaand boek wel te lezen, maar ik had wel moeite om te begrijpen wat personen nu eigenlijk precies van elkaar wisten.

maandag 22 januari 2018

Siddhartha - Herman Hesse

Ik las vorig jaar bij de Boeddha tentoonstelling en heb toen dit boek geleend van vrienden.
Tijdens het lezen luisterde ik naar Gorecki's Symphony no.3 en het tempo van dat stuk vermengde zich met het tempo van de zinnen uit het boek en mijn lichaamstempo van hartslag en ademhaling. Een bijna Zen ervaring denk ik.
In het begin leek het daar helemaal niet op, het was eerder een oefning in Mindfullness. Hesse herhaalt zijn eerste alineazin in al zijn metaforen zo vaak! Ik dacht echt vaak: Jaahaa, ik weet het!
Toen ik eenmaal in de reis zat, de zoektocht door het innerlijk, ging het beter.

vrijdag 12 januari 2018

De geest van Stalin - Martin Cruz Smith

Een Arkadi Renko thriller. De eerste Arkadi Renko's (Gorki park is welbekend) spelen in de Sovjet periode, waarna je langzaam door de glasnost en Jeltsin periode getrokken wordt. Deze thriller speelt in het begin van het Poetintijdperk. Door de reeks krijg je een mooi maar somber beeld van Rusland door al die verschillende periodes. Of het er allemaal beter van wordt dat weet ik niet zo, het blijft tochtig en koud, donker, corrupt en ook in de latere periodes heb je nooit de zekerheid dat je vrij kunt leven, maar een woord als 'espressobar', dat ik in dit boek tegenkwam, zou je in de eerste boeken niet vinden.

Het onzichtbare label - Evert Jan Quak

 Soms zou ik wel eens gewoon een universitair deelblok willen volgen. Helaas kan dat niet zomaar, ook niet als je daar wel voor wil betalen. Dit boekhoort bij zo'n blok, en ik heb het daarom gekocht.
Wat in bijna ieder hoofdstuk, over smartphones, kleding, voedsel, terugkomt, is dat producenten zelf ook niet precies weten waar hun producten nu precies gemaakt worden, welk onderdeel waar vandaan komt en wat in de hele keten de omstandigheden zijn waarin die onderdelen geproduceerd worden. Een oplossing moet dus door de hele keten heen sijpelen. Bedrijven moeten, zoals de Fairphone bijvoorbeeld probeert, weer verantwoording dragen voor de hele keten, van grondstoffen tot productie. Weten waar hun grondstoofen vandaan komen, waar de onderdelen met die grondstoffen gemaakt worden en er voor proberen te staan dat de omstandheden in die hele keten in kaart worden gebracht en verbeteren.

SOMO, de organisatie in wiens opdracht dit boek is gemaakt, hamert ieder hoofdstuk weer erop dat de overheid meer in wetgeving moet opleggen, minder aan de sector moet overlaten, dat er meer controle moet komen vanuit de overheid. Ik ben het daar mee eens, maar heb er geen enkel vertrouwen in dat dat gaat gebeuren. Dat betekent kortom dat we het zelf moeten doen volgens mij, botom up.
Maar juist in het laatste hoofdstuk, waarin het gaat over wat _wij_ als mensen kunnen doen, laat dit verder interessante boek je toch bekaaid achter. Het word wollig, gaat over bewustwording, maar wordt verder weinig concreet, terwijl mensen juist erg zoeken naar concrete dingen om te doen. Die zijn er volgens mij ook wel, maar worden niet genoemd. Mensen zijn niet alleen consument, volgens dit boek, we zijn ook belegger, spaarder, pensioenopbouwer. In die hele keten van processen moeten we stelling nemen, zoeken naar de beste oplossing binnen onze eigen kaders. Gelukkig zijn er, zeker op het internet, steeds meer websites waarin je dat makkelijk kunt onderzoeken. Via rank a brand kun je zien welke electronicaproducent wat doet voor milieu en arbeidsomstandigheden, via de eerlijke banken- en verzekeringswijzer zie je welke bank het beste is, en kun je verzekeringen en pensioenfondsen mails sturen waarin je oproept om jouw geld eerlijk te beleggen. In de winkelstraat kunnen we winkelen bij onafhankelijke biologische winkels, waardoor de relatie tussen producent en de inkoopmacht van de supermarkt weer gelijkwaardiger wordt. Helaas is het zo dat verkopers keuzevrijheid van de consument een soort heilig verklaren, maar die keuze juist alleen laten zien in de vorm van geld. Als je naar de supermarkt gaat weet je gelijk: 4,50 per pond, 2,50 per pond, aanbieding voor 1 euro. Maar voor één ster vlees, twee sterren vlees, drie sterren vlees, biologische groente of fruit uit Nederland, moet je diep op het label kijken. Ik koop vaak in e biologische winkel, maar zodra ik in een supermarkt kom, bij mij is dat de AH, word ik gelijk weer gericht op prijs en kost het me veel moeite om een beter product te kopen. Dat lukt me dan ook lang niet altijd.

Op de eerste bladzijde van het boek staat een quote van Jan-Jaap van der Wal. Zijn gast kan kiezen. Een radicale veganist worden of al zijn principes overboord gooien [...] en zich niet meer druk maken. In de 25 jaar dat ik vegetariër ben is die stelling me heel vaak voor de voeten geworpen. Zodra het gaat over vegetariër zijn, zoeken mensen naar een inconsequentie. Maar je draagt wel leren schoenen. Het is ook zielig voor de planten. Je eet wel eens een ei, daar worden haantjes voor gedood. Allemaal waar. Maar ik ben geen heilige, en doe me ook niet voor als een heilige. Als je alleen een keuze kunt maken als je volmaakt bent, dan maakt dus niemand een keuze en gooit iedereen inderdaad al zijn principes overboord.

Eén zin uit het boek blijft mij bij: 'De fairtrade banaan heeft in Nederland een marktaandeel van 4%, in Groot-Brittannië ligt dat rond de 20% en in Zwitserland zelfs 48%'. Ik denk dat de oplossing begint bij de vraag: Hoe komt dit?