zondag 16 juli 2017

De elementen- Philip Ball

Ik heb ooit een boek van Oliver Sacks gekregen en gelezen, Oom Wolfraam. Ik wilde het herlezen als ik mijn scheikunde over de elementen wat had verfrist. Daarom heb ik niet zo lang geleden een elementair deeltje gekocht: 'De elementen'. Dat ben ik nu aan het lezen. 
Het is goed dat ik de intro niet heb gelezen, want hij schrijft dat hij geen introductie wil schrijven van het periodiek systeem, daar zijn andere boeken voor. Zucht. Maar het is wel een leuk boekje. 
Tot zover heeft hij een intro geschreven over de eerste denkers over atomen, de Grieken, en hoe hun denkwijze voor eeuwen ons idee over elementen heeft gevormd. Nu kiest hij steeds voor een element en vertelt over de geschiedenis van ontdekking en waarom het belangrijk is in ons leven. De eerste was natuurlijk Zuurstof, en de tweede Goud.
Ik snap nu ook radioactief verval en het maken van plutonium!

De intrede van Christus in Brussel - Dimitri Verhulst


zondag 18 juni 2017

Natural born heroes - Christopher McDougal

Soms, als het niet zo goed gaat met hardlopen, koop ik een renboek. Dit boek werd aangeraden op een renblog, maar het gaat eigenlijk niet zo over rennen, maar over fitness, dat is toch iets anders. Van Chris McDougal heb ik Born to run met veel plezier gelezen, dat is echt renboek der renboeken voor mij, en ook dit boek is best grappig geschreven. Maar omdat het toch niet een onderwerp is dat mij aan het hart ligt, heb ik het halfgelezen weggelegd.

Mars, de groene planeet - Kim Stanley Robinson

Deel 2 uit de driedelige reeks. Oude liefde roest niet.

maandag 12 juni 2017

De kleurloze Tsukuru Tazaki - Haruki Murakami

En zijn plegrimsjaren. Geleend van een collega op mijn nieuwe werk en gelezen op reis in Tokyo, waar het boek speelt. Ik zat in dezelfde metro's waarvan de hoofdpersoon de stations bouwt. Ik las vooral tijdens het eten in restaurants, omdat ik in mijn eentje mij geen houding weet te geven en in mijn airBnB huisje. Ik zat in een soort Tokyaans eetcafé, waar iedereen aan lange tafels naast elkaar zit te eten, een beetje zoals ik dat ken van Lissabon. Twee mannen naast mij dronken saké en wilden aan hun houding zien wat ik las. Ik vind dat zelf ook altijd leuk, dus liet ik ze de kaft zien van mijn Nederlandse Murakami. Ze keken en keken nog een keer en de ene man stootte de andere man aan; toen verandere hun gezichtsuitdrukking helemaal, zoals dat gaat bij Japanners, alsof het volledige gezicht de expressie moet tonen: 'Waah!' Ik hoorde er even helemaal bij!
Van de hoofdpersoon van dit boek dacht ik lang dat het een geest was. Ik heb een lezing gevolgd over verschillende Japanse geesten in het werk van Hayao Miyazaki en daar deed het me aan denken. De gedachtenwereld van een geest die in de mensenwereld is terechtgekomen maar zelf niet beseft dat hij een geest is. Murakami zelf lost het raadsel van de hoofdpersoon niet op.