The goldfinch - Donna Tartt

 

Ik heb bijna twee maanden in de wereld van The Goldfinch vertoefd en dat is wat ik ook gelijk het nadeel van hele dikke boeken, deze is 850+ bladzijden, vindt; soms wil je gewoon even iets anders.

Er zitten hele mooie scenes in dit boek; de scene van de aanslag op het museum en de toch van Theo door de brokstukken naar buiten duurt alleen al meer dan 80 bladzijden, en is prachtig, om door en door te lezen.

Het hoofdstuk in Las Vegas is ook interessant omdat het een hele andere ervaring, vol leegte, biedt dan de glamour die we ermee associeren.

Maar er waren ook momenten dat ik echt dat, dit had wel korter gekund. Maar misschien is dat uiteindelijk wel de bedoeling van het verhaal, een meditatie over verlies en daar niet mee om kunnen gaan.

The address book - Deirdre Mask

 

What Street Addresses Reveal About Identity, Race, Wealth, and Power

Heel interessant boek over wat een adres eigenlijk betekent. In het eerste hoofdstuk gaat het bijvoorbeeld over het internationale postagentschap, een van de grootste organisaties in de wereld, die regelt welk deel van de bezorgkosten bij welke nationale post terechtkomt bij internationale verzendingen. Straatnamen waren van origine vaak omschrijvingen van wat er gebeurde in de straat, Bakkerstraat, Kerkstraat, en daarvan waren er in een grote stad als Londen vele. Om de postbezorging te stroomlijnen kwam Howard Hill met het idee om straatnamen te veranderen zodat er nog maar 1 enkele was, om zo de kosten van postbezorging te verlagen en zo kreeg de post zijn postzegel. 

Op meerdere plekken werd onafhankelijk het straatnummer bedacht. Deidre Mask vertel over Wenen in toen Oostenrijk-Hongarije, waar de koningin wilde achterhalen waar dienstplichtige jongeren woonden, en daarvoor het straatnummer introduceerde, dat met verf op de huizen werd geschilderd. 

Amerika heeft genummerde straten. Dit was vooral mogelijk omdat er nieuwe steden werde gebouwd waar over straatnamen kon worden nagedacht. In rurale gebieden in de VS zijn, tot op de dag van vandaag, vele plekken en boerderijen, zonder adres. De bewoners zijn banger om door de overheid getraceerd te worden, dan voor de ambulance die hun zo moeilijker kan vinden. In New York daarentegen, is een adres een statussymbool voor de meeste biedende. Zo zijn er wolkenkrabbers met een Park Avenue adres, die niet aan Park liggen, maar waar de investeerder het adres heeft gekocht als status, om zo hogere huur te kunnen vragen. Er zijn dan ook weer New Yorkers die het er dus voor over hebben extra te betalen voor een adres waar hun voordeur niet aan ligt.

In Japan (en Korea) hebben straten geen naam. De straatblokken hebben een nummer. De gebouwen zijn niet genummerd in lijn, maar op volgorde van bouw. Het maakt een gebouw vinden een ingewikkelde taak. 

Mijn eigen straat is een mix van deze uitersten. Ik heb een adres, een straatnaam, maar de straat is verdeeld in blokken met een nummer. Ook hier is er geen structuur in de nummers, dus het overkomt mij vaak dat iemand in mijn straat blok 37 zoekt, en ik ook echt niet weet waar in de straat dat is.

In Berlijn zijn de straatnamen drie keer veranderd binnen vijftig jaar. Eerst door de Nazi's, die alle straatnamen met referenties aan joden veranderden. Na de oorlog werd in het Westelijke deel de orginele naam weer geadopteerd, terwijl in het Oostelijke deel de namen werden veranderd in socialistische helden, en antifaschisten. Na de omwenteling wilde Berlijn, nu weer een, weer niets weten van enige straatnamen die door de communisten waren bedacht en werden al die straten weer hernoemd.

In Zuid Afrika wordt duidelijk hoe ingewikkeld straatnamen liggen, hoe veel straatnamen onderdeel zijn van onze identiteit. Moet je koloniale straatnamen aanpassen, en naar wie vernoemen wij die eigenlijk? Zelf had Deirdre Mask ook moeite met het kopen van een huis in de Londense Black Boy Street. Ze heeft het niet gedaan.

Domein van licht - Yuko Tsushima

 

Ik heb dit boek gekocht in de boekwinkel omdat ik de eerst passage zo mooi vond toen ik die doorbladerde. Daarin beschrijft ze haar nieuwe huis waarin ze gescheiden van tafel en bed met haar dochtertje komt te wonen, het licht dat door de ramen komt. Ze raakt erdoor bevrijd. Ze voelt dat ze veranderd, maar durft niet toe te geven aan die verandering. Scheiden was, en in zekere zin _is_, in Japan geen gewone zaak, gescheiden vrouwen werden niet voor vol aangezien. Langzaam raakt ze depressief, weet niet hoe ze met haar nieuwe leven om moet gaan. Zekerheid is niet meer vanzelfsprekend. Deze wanorde in het evenwicht is niet alleen mentaal, maar uit zich ook fysiek. Vooral de manier waarop ze met haar dochtertje omgaat, vond ikzelf stuitend. Pas als de scheiding ook door haar man wordt aanvaard en officieel bekrachtigd, vind ze in haar nieuwe leven weer wat vaste grond onder de voeten. Een heel feministisch Japans boek.

Leonard Cohen _ on a wire

 

Ten Oosten van het Westen - Miroslav Pinkov

 

Altijd als ik zo'n serie non-fictie boeken lees, mis ik een wereld die niet echt is, waar ik in kan wonen. Daarom heb ik tijdens Minor feeling deze bundel korte verhalen uit Bulgarije gepakt. Na ieder essay een kort fictie verhaal. Dit is het enige boek dat ik ken dat speelt in Bulgarije, daar komen blijkbaar niet veel schrijvers vandaan? Zeker niet in vertaling. Ik vond 'Nachthorizon', over de familie doedelzakmakers, het mooiste verhaal.

Minor Feelings - Cathy Park Hong

The problem with silence is that it can't speak up

I found this an impressive collection of essays. Cathy Park Hong speaks about how she experienced life as an Asian American in the US. She does not spare herself, like in the first essay where she talks about her depression. This makes her vulnerable and at times not very likeable.

We all have a personal story with a book. I wanted to read this because my brother was adopted from Korea when he was three. I was ten at the time. Although he hardly has any memory of being in Korea, he still felt this. As Cathy Park Hong describes in the last essay, which is why I keep returning to Seoul in my memories. As she says in I think almost the last page Even if we have been here for four generations, our status remains conditional, belonging is always promised and just out of reach. I can relate to sentences as I always second guest myself, questioning why I was being paranoid.

Cathy Park Hong lives in a world where whiteness is the norm. I still see my life in relation to whiteness, she tells in the essay The end of white innocence. Here she talks about the current world of devide we live in. In feeling wrong they feel wronged. In being asked to made aware of racial oppression, they feel oppressed. We are to think about our white identity and this makes us feel our identity is under thread. I think that this is for a large part why we react as we react.

An insight also was One charecteristic of rascism is that children are treated like adults and adults are treated like children. I think we can't image the feeling of a child seeing their parent treated like a child. I think this can be something you take with you our whole life. Like ugly feelings, Minor Feelings are non-carthartic states of emotion with a remarkable capacity for duration.

I really liked the essay Bad English, where she tells about the relationship she has with the language, she did not learn till the age of five. In her life as a child in Koreatown English was always borrowed, from hip-hop to Spanglish to The Simpsons, she tells. The borrowed language became significant for her as a poet, which she does recognize as being privileged to be able to study. A study she talks about in 'An Education', a deeply personal story about three young people destined to become artists, and becoming friends, being sucked up by each other and repelled by each other. It is like a coming of age essay. She had trouble finding her own voice, admitting what her own was. In the past, I was encouraged to write about my Asian experience but I still had to write it in the way a white poet would. Something she recognized when reading the book Dictee for class. About the writer of Dictee, Teresa Cha, is the essay 'Portrait of an artist'. I really liked the first pages of this essay, there is a magnificed drive in this, where you see Teresa Cha do her things and walk in the town, not knowing where this would lead to in the end.

The last chapter 'The indebted' is about post-colonialism and the effect this has had on her. The most damaging legacy of the West has been its power to decide who our enemies are, turning us not only against our own people, like North and South Korea, but turning me against myself.

Stikvallei - Frank Westerman

In Kameroen worden in een vallei met meerdere vulkaanmeren op een dag al het leven levenloos gevonden. Dat is het feit, maar wat is er gebeurd?

Frank Westerman gaat in dit boek vooral achter de verhalen aan die over deze dag worden verteld. Verhalen van de vulkanologen, de Westerse (een veelal Nederlandse) missionarissen en de inwoners van het gebied en de gebieden erom heen. Voor iedereen heeft deze dag een betekenis gehad. Ook voor Westerman zelf denk ik, hoewel hij daar niet over verteld, want hij schrijft dit boek twintig jaar na de dag en twintig jaar nadat hij al jonge radiomaker erbij betrokken raakt en voor het eerst mensen erover interviewt.