The galaxy, and the ground within - Becky Chambers

 

Hoewel die niet mijn favoriete boek uit deze serie is, is het een goede afsluiting van de Wayfairer serie. Drie wezens uit verschillende alien klassen stranden op een planeet, in een huis van een alleenstaande moeder Laru met haar kind, als er door een technische storing geen verkeer meer mogelijk is. Er gebeurd eigenlijk verder niet heel veel. Ze praten met elkaar, proberen uit te vinden wat ze nu van elkaar zijn en hoe ze leven. Langzaam maken ze keuzes voor hun leven.
Dan gebeurd er een ongeluk als Topu, de kind Laru, na een ruzie cake wil brengen naar een van de aliens, maar niet beseft dat de deuren van dier ruimteschip een zegel zijn voor een andere atmosfeer. Topu gebruikt de voornaamwoorden Xe, en Xer, die ik natuurlijk direct vertaal als xij en xijn.

Een vlam Tasmaanse tijgers - Charlotte van den Broeck

 

De Tylacine is uitgestorven. Dat is eigenlijk niet het goede woord ervoor, want het impliceert een soort natuurlijk verloop. De Tylacine is uitgemoord. Dat al statement voor deze review. Want ze bestaan niet meer. Wolven leefden lang niet in Nederland. De eerste wolf waarvan we zeker wisten dat die weer in Nederland was was een dode wolf die was aangereden. Er zijn al 50 jaar geen Tylacines aangereden. Niet eentje! 

Het is mooi hoe Charlotte van den Broeck alles over haar onderwerp beschrijft. Van het belang van de naam; Tasmaanse Tijger of Buidelwolf geeft het dier direct een hele lading mee, een geschiedenis van menselijk contact met wolven en tijgers.

Vanaf de dierentuin in Antwerpen, waar een levende Tylacine werd tentoongesteld in een betonnen bak vertelt Charlotte van de Broeck het verhaal van de Tylacine. Er waren meer Tylacines naar de zoo in Antwerpen verscheept, die de reis niet overleefden. Ook naar de dierentuin in Londen en in Berlijn en Oostenrijk werden Tylacines verscheept. 

Vandaar vertrekt Charlotte van den Broeck naar Tasmanië, Lutruwita, om daar te praten met mensen die onderzoek doen naar de Tylacine, proberen de Tylacine te klonen, of het dier hebben gezien in het wild of onderzoek doen naar alle observaties van Tylacines in het wild de afgelopen vijftig jaar. HEt dier is zowel op Tasmanië als in Australië gezien. 

Alle verhalen doen er toe voor haar. Voor iedereen die ze spreekt heeft de Tylacine een eigen persoonlijke betekenis. Van rouw, klimaatverandering, een levensdoel.

Het verbetertraject - Marjon Wiendels

 

Goed geschreven boek. In het begin moest ik wel grinniken om het portret van alle managers die alleen bestaan om met elkaar te overleggen, heen en weer te keten omhoog en naar beneden, zonder ooit iets zinvols te zeggen voor de werkvloer zelf. Het verbetertraject waar de hoofdpersoon in komt is een gemeen traject. Het bedrijf weet dat die neurodivergent is en maakt daar genadeloos misbruik van door precies die dingen te gebruiken om haar in een negatief daglicht te zetten. Ik had niet bedacht dat de overgang voor neurodivergente personen zowel lichamelijk al psychisch heftiger kan zijn.