Over schoonheid - Zadie Smith

Dit is een soort satire over zwarte middleclass in Boston. De karakters en situaties zijn soms op het karikaturale af. Dat zou kunnen werken denk ik, als ik één van de hoofdpersonen aardig had gevonden. Helaas vond ik ze allemaal iritant, omhooggevallen plebs. Zora met haar vier keer verschenen in de speakers corners van het universiteitsblad ('een record voor een tweedejaars'), Howard die alles gewoon niet mooi vindt, omdat het nu eenmaal een intelectueel hoger gedachtegoed is iets niet mooi te vinden, Levy, die zich voordoet als hiphopper, Victoria, met haar borsten vooruit en kont naar achteren. Ze hebben allemaal een soort schijnbare objectiviteit, vinden zichzelf en hun mening wel een enorme waarheid en enorm geweldig. Misschien dat ik Jerome wel aardig had gevonden, maar die komt in het verhaal niet echt naar voren. Uiteindelijk wordt het een chaos, waarbij alleen de deuren missen om het een klucht te laten worden.
Ik heb het wel uitgelezen uiteindelijk, want Zadie Smith schrijft mooie, vloeiende zinnen, die ik graag lees. Ondanks dat het in het heden afspeelt voelde ik in het begin gelijk de echo van Forster (op wiens boek Howards End dit boek geinspireerd is), in die zinnen. Ik waardeer Forster zeer om zijn zinnen. Van A room with a view heb ik ooit gezegd dat er geen enkele zin in staat die niet mooi is. Later werd de echo van Forster minder, misschien ook omdat ik me meer aan al die lui begon te ergeren. Nu vond ik Howards End zeker niet Forsters beste boek, en had ik daar ook moeite met de klasseverering door de peronages.
Op zich is een verhaal over black middle class interessant. Meestal gaan boeken over de zwarte struggle, de klassenstrijd, de onderkant, terwijl er inmiddels natuurlijk een grote groep middenklasse is, waaruit bijvoorbeeld Obama is gekomen. De manier waarop middle class black over de onderklasse praat in Over schoonheid laat zien dat de culturele scheidslijn veel meer bij geld ligt, dan bij kleur. Maar de manier waarop deze families willen laten zien dat zij omhoog zijn geklommen in de maatschappij, hun minachting voor ieder ander die een andere mening heeft, niet zo intelectueel is, minder makkelijk praat, minder hoog in de maatschappij staat, staat mij tegen.

Train dreams - Denis Johnson

Een heel klein boekje, net geen 120 bladzijden dik, maar met een enorm groot verhaal. Het verhaal van Robert Grainier, dagloner in de jaren 20 en 30 in de Verenigde Staten. In prachtige taal en zinnen komt het landschap tot leven. Prachtige scenes, zoals het dansen over de brug van de Chinees die wil ontsnappen aan een razzia, of het lopen van Granier in het gebied na een vuurstorm, door as zo diep als sneeuw, zodat hij en zijn paarden de weg niet meer kunnen zien, of de koorstdroom waarin hij zijn vrouw terugziet, of het zoeken van de indianen naar de restanten van de indiaan Kootenai Bob lang kilometers spoor, die na een dronkenmansnacht overreden wordt door een trein.
Ik heb dit boek ervaren als een serie korte bijna losstaande verhalen uit iemands leven. Door de mooie rijke taal heb ik de verbindingen gemist in het verhaal, zoals hoe de treinhoorns en het wolvengehuil een geluid vormen, de basis voor de droom van Kate. Of Kate nu een wolf is of niet. Ik moet het nog een keer lezen binnenkort. Voorwaar een prestatie van een boek van net over de honderd pagina's.

Paaz - Myrthe v/d Meer

Twee werelden gescheiden door glas.

Er is in twintig jaar niet veel veranderd op de psychiatrische afdeling, behalve dan mijn reactie er op. Ik kan inmiddels wel lachen om mijn eigen reactie op een hoofdstuk dat 'dagopening' heet. Dat heet waarschijnlijk op een leeftijd komen waarvan je toen niet had gedacht ooit zo oud te worden.
Wat wel veranderd is is de manier waarop aangekeken wordt tegen medicatie, pillen. Wij hadden ook pillen. Maar het was toch echt de bedoeling dat je daarvan af kwam in de periode dat je er zat en dat je er zo weinig mogelijk kreeg. Van de romans die ik gelezen heb over psychiatrische afdelingen was dit degene waar het leven op zo'n afdeling het beste tot leven kwam. Dit is wel hoe het ging. Emma vond ik erg aardig.
Het boek is uit, de muziek sterft weg. Geen volgende kroketten, maar Tea for the tillerman!

Barefoot gen - Keiji Nakazawa

Voor ons eindigt het verhaal van de Tweede Wereldoorlog altijd met de bom. De bom viel op Hirosjima. Niet, wij lieten een bom vallen op Hirosjima. In deze reeks begint het verhaal daar pas. Een verhaal dat hartverscheurend is, vies en gemeen. In de eerste delen hoe de bom de levens van de inwoners van Hirosjima vernietigde, het vlees dat smolt, de kleren die aan mensen waren vastgebrand.
In dit derde deel veel meer over de toestand in de latere maanden. De zoektocht van mensen naar huisvesting en eten, het verbrandden van de tienduizenden lichamen, de mensen die pas maanden later stierven, met wonden onder de maden. En ook hoe gemeen de overlevers omgingen met de slachtoffers, hoe die werden weggekeken, vernederd. Hoe kinderen aan eten moesten komen, hoe gezinnen elkaar voor eeuwig verloren en sommigen elkaar terug vonden.

Mendelssohn op het dak - Jiri Weil

Ik hikte wel een beetje aan tegen dit boek. Het voormalige oostblok zijn geen landen waar ik vaak boeken uit lees en de Tweede Wereldoorlog is ook niet een tijdperk waar ik vaak uit lees. Uiteindelijk vond ik Mendelssohn op het dak een hele goede prachtige roman. Door de wat absurdisme stijl komt, komt de kleinzieligheid van bijna iedereen in de grote oorlog naar voren. Eigenlijk, vreemd, lees ik dat vaak over andere dictatoriale oorlogen, maar op de een of andere manier had ik bij de Tweede Wereldoorlog altijd een ander idee, alsof het toch iets groters was.
Uit het nawoord begrijp ik dat veel figuren bestaan hebben en dat veel situaties voor Tsjechen en Slowaken heel bekend zijn en door de schrijver soms geanonimiseerd zijn. Ik weet niet of dat zijn bedoeling was, maar de manier waarop Albert Speer hier geanonimiseerd is, zoals de Nazi's alle joden eigenlijk ook weganonimiseerden, zodat ze uiteindelijk vermoord konden worden, is heel wrang en tegelijk doet het je ook met de neus op die feiten drukken: vijandheulers, mensen die alles doen om te overleven, mensen die zich verzetten, het maakt niet meer uit wat ze gedaan hebben, wat je naam is, alleen _wat_ je bent bepaalde of je uiteindelijk in dezelfde wagon terechtkwam.

The forest - Edward Rutherford

Dit boek speelt in The new forest, waar ik op vakantie naar toe ga. Ik ben begonnen op 17 april, en het boek was uit op 19 mei. Ik heb bijna een maand in the New forest doorgebracht dus, waarvan twee weken op vakantie.
The forest bestaat uit zeven eigenlijk lose verhalen, waarbij de vaste waarde het bos is. In de zeven verhalen spelen diverse families door de tijd heen. Het eerste verhaal begint in 1099, het laatste verhaal eindigt in 1925. De verhalen worden verbonden door familienalatenschappen, een ketting die door het hele verhaal doorgegeven wordt, een monnik die zijn voorletter in een stenen muur kerft en die zichtbaar blijft door de tijd (misschien is die letter er echt wel, we zijn uiteindelijk niet in het kasteel van Beaulieu geweest). De families trouwen onderling met elkaar, terwijl de wereld om hun heen eigenlijk niet eens zo heel erg veranderd.
Leuk was het verhaal dat begint in 1860 en eindigt in 1925. In 1860 begon het toerisme naar the New forest op te komen, gegoede families uit de stad Londen die een dag of een weekend met de trein naar Brockenhurst kwamen om terug te zijn in de natuur, in een leven van vroeger dat ze nu niet meer hadden. Eigenlijk niet anders dan dat wij doen.

Ontbijtboek:

Brood en olie. We denken altijd aan pasta, maar als er iets het traditionele voedsel van de Middellandse zee is, is het brood en olie. Pasta is, zo konden we lezen in de geschiedenis van de pasta 'Delizia' van John Dickie, geïmporteerd uit de Arabische wereld.
Er is weinig voedselverkeer van de landen rond de Middellandse zee, stelt Graves. Italiaanse producten, waar de supermarkten hier vol mee staan, zijn traditioneel onbekend in Spanje, Marrokaanse producten onbekend in Italië. Toch kent ieder land aan de Middellandse zee zijn eigen brood en olie cultuur. Alleen Egypte niet. Volgens Graves, en dat vind ik wel een intrigerend idee, omdat het een Engelse kolonie was. Egypte gebruikt daarom in plaats van olie de Indiase ghee als stapelvoedsel.
Zodra er geld mee gemoeid is, is er ineens wel voedselverkeer in de Middellandse zee. De helft van de Spaanse olijfolie wordt naar Italië verscheept, daar geraffineerd en verkocht als Italiaanse olie. Dat levert meer op. Ik denk dat dat de invloed van Noord Europa is, waar die olijfolie wordt verkocht. Traditie zal ons worst zijn als er geld kan worden verdiend; Italianen gebruiken alleen Italiaanse olijfolie, ons maakt het niet uit.