Kron Ze waren wandelende selfies
Ik vond het een erg mooi boek, ik heb voor het eerst in tijden weer eens meer dan 100 bladzijden achter elkaar gelezen.
Linda <...> en dan zei Linda 'ja', omdat ze er nu eenmaal van hield om vragen met ja te beantwoorden
Ik vond al deze mensen eigenlijk allemaal wel interessant en aardig, volgens mij doen ze allemaal op hun manier en met hun achtergrond hun best voor het dorp, hoewel ze in ieder hoofdstuk wel proberen de ander onderuit te halen in hun gedachten, of echt. Julie Zeh kiest als schrijver geen kant in haar boek, ik denk dat je daarom juist met iedereen kunt meeleven.
Jule Toen kwamen man, huis en kind, begeleid door de attributen. Inbouwkast en eettafel, wijnrek en commode, tuinmeubels, strooizout, weckglazen, vloerbedekking en aangebroken verpakkingen mezenbollen - kortom, een groeiende verzameling van voorwerpen die beweerden dat ze haar leven waren.
Ik las dit boek toen zonder dat ik dat wist, deelstaatverkiezing waren in het gebied waar dit fictieve dorp ligt, waar een groot deel van de deelstaat extreem recht stemde.
Ik besef me nu dat ik eigenlijk helemaal niet over het huidige Oost-Duitse deel van Duitsland lees, ik kom hier nooit in mijn boeken. De afstand is ook in het echt groot begrijp ik, de mensen uit het dorp hebben weinig op met de rest van Duitsland en de hoofdstad Berlijn. De import mensen die er komen om te wonen schudden het dorp op en het komt nooit meer tot rust. Ergens lijkt de ineenstorting van Oost-Duitsland en de hereniging nooit echt verwerkt, voelen inwoners daar zich ondergewaardeerd en is het leven zo opgeschrikt en veranderd dat het bij niemand meer tot rust is gekomen. De mensen die nieuw komen hebben ook allemaal hun eigen ideeën die haaks staan om de gemeenschap. Langzaam zie je alle relaties uit elkaar spatten. Misschien zit daar ook wel heel veel spanning in in de echte wereld.
Arne Meiler Als er een God bestaat, begint hij net aan zijn zoveelste zak popcorn en heeft hij pijn in zijn buik van het lachen.
Ieder deel begint met een quote van iemand uit het boek, en bij 1 deel kwam ik een quote tegen van iemand die ik nog niet in het boek was tegengekomen. Ik heb nog teruggebladerd of ik het gemist had, maar aan het einde werd ook dat weer logisch.
Kron Wat mensen van de dieren onderscheidde, was de vaardigheid om in het aangezicht van de catastrofe 'Zie je wel!' te denken.
Ik geef toe dat ik me bij een dorp dat geen riolering heeft eigenlijk niets kan voorstellen.
Kathrin De wetenschap dat de stoffen waaruit ze bestond op een dag zouden doorleven in de blaadjes van een bloem of het glanzende vederdek van een vogel, sprak haar aan.
Een leuke quote. Ik vind het idee dat mijn lichaam na begraven zijn langzaam door de natuur en de bodem opgenomen wordt en dient als voedsel voor de bomen een leuk idee.
Jule Een oude academische regel luidde: wie een beamer meebrengt, is een bedrieger.
Die neem ik mee voor de volgende werkbespreking. :)
Ik vond het een erg mooi boek, ik heb voor het eerst in tijden weer eens meer dan 100 bladzijden achter elkaar gelezen.
Linda <...> en dan zei Linda 'ja', omdat ze er nu eenmaal van hield om vragen met ja te beantwoorden
Ik vond al deze mensen eigenlijk allemaal wel interessant en aardig, volgens mij doen ze allemaal op hun manier en met hun achtergrond hun best voor het dorp, hoewel ze in ieder hoofdstuk wel proberen de ander onderuit te halen in hun gedachten, of echt. Julie Zeh kiest als schrijver geen kant in haar boek, ik denk dat je daarom juist met iedereen kunt meeleven.
Jule Toen kwamen man, huis en kind, begeleid door de attributen. Inbouwkast en eettafel, wijnrek en commode, tuinmeubels, strooizout, weckglazen, vloerbedekking en aangebroken verpakkingen mezenbollen - kortom, een groeiende verzameling van voorwerpen die beweerden dat ze haar leven waren.
Ik las dit boek toen zonder dat ik dat wist, deelstaatverkiezing waren in het gebied waar dit fictieve dorp ligt, waar een groot deel van de deelstaat extreem recht stemde.
Ik besef me nu dat ik eigenlijk helemaal niet over het huidige Oost-Duitse deel van Duitsland lees, ik kom hier nooit in mijn boeken. De afstand is ook in het echt groot begrijp ik, de mensen uit het dorp hebben weinig op met de rest van Duitsland en de hoofdstad Berlijn. De import mensen die er komen om te wonen schudden het dorp op en het komt nooit meer tot rust. Ergens lijkt de ineenstorting van Oost-Duitsland en de hereniging nooit echt verwerkt, voelen inwoners daar zich ondergewaardeerd en is het leven zo opgeschrikt en veranderd dat het bij niemand meer tot rust is gekomen. De mensen die nieuw komen hebben ook allemaal hun eigen ideeën die haaks staan om de gemeenschap. Langzaam zie je alle relaties uit elkaar spatten. Misschien zit daar ook wel heel veel spanning in in de echte wereld.
Arne Meiler Als er een God bestaat, begint hij net aan zijn zoveelste zak popcorn en heeft hij pijn in zijn buik van het lachen.
Ieder deel begint met een quote van iemand uit het boek, en bij 1 deel kwam ik een quote tegen van iemand die ik nog niet in het boek was tegengekomen. Ik heb nog teruggebladerd of ik het gemist had, maar aan het einde werd ook dat weer logisch.
Kron Wat mensen van de dieren onderscheidde, was de vaardigheid om in het aangezicht van de catastrofe 'Zie je wel!' te denken.
Ik geef toe dat ik me bij een dorp dat geen riolering heeft eigenlijk niets kan voorstellen.
Kathrin De wetenschap dat de stoffen waaruit ze bestond op een dag zouden doorleven in de blaadjes van een bloem of het glanzende vederdek van een vogel, sprak haar aan.
Een leuke quote. Ik vind het idee dat mijn lichaam na begraven zijn langzaam door de natuur en de bodem opgenomen wordt en dient als voedsel voor de bomen een leuk idee.
Jule Een oude academische regel luidde: wie een beamer meebrengt, is een bedrieger.
Die neem ik mee voor de volgende werkbespreking. :)
