Project X Cup noodle - Tadashi kato

Een manga over de ontwikkeling van jaja, de Cupnoodles! Comfortfood voor iedere student ter wereld, en sinds niet zo lang ook hier in Nederland te koop bij de supermarkt. Een aantal ontwikkelingen zie je achter elkaar; de verpakking die zowel container als kooktoestel is, de ontwikkeling van de noodles zelf, die speciaal ontworpen zijn om in de container in drie minuten klaar te zijn, de topping, vooral de zoektocht naar de beste garnaal, een vorm van Cup Nodles die we hier in Nederland dan weer niet hebben, en de eerste verkoop in het winkelgebied van Osaka, dat toen net alleen voor voetgangers was.
Ik vond een maand geleden op het internet het Cup Noodle museum en vertelde de wereld via Facebook dat ik daar heen wilde. Daar zal het voorlopig niet van komen, het ligt aan de andere kant van de wereld, dus deze manga is voor nu the next best thing. Ik was dan ook erg blij dat er aan het eind foto's in staan van het Cup Noodles museum!

The paying guests - Sarah Waters

Veel mensen die ik ken houden erg van Sarah Waters en het wordt me vaak aangeraden te lezen. Eerder heb ik daarom The little stranger van haar gelezen, en dat vond ik wel een mooi tijdsbeeld, maar ook saai. Nu was Sarah Waters pas geleden in mijn boekwinkel omdat ze een nieuw boek uit had, en dat was de reden het nog eens te proberen.
Saai kun je deze roman niet noemen, hij is mooi geconstrueerd, zodat je naar het einde toe wilt lezen. Omdat je het verhaal ziet van de ogen van Frances en daardoor gegevens mist, blijf je je afvragen of wat je denkt ook echt klopt. Wel had ik moeite met de romantiek, die ik vrij kinderlijk vond. Liefde die overweldigd is goed, maar ik vond dat de twee hoofdpersonen heel naief in hun gevoelens. Ik had ergens in het midden nog steeds het gevoel dat de naiviteit van Frances werd uitgebuit, een gevoel dat Sarah Waters ook gebruikt, later in de roman, maar dat is toch niet zo, blijkt in het eind, dat ook wel erg veel twee mensen lopen de zonsondergang tegemoet feeling heeft. Maar goed, het was spannend en was erg Dowton Abbyesk, dat vergoed veel.

Bloedmobiel - Seada Nourhussen, Jan-Joseph Stok

Beste Seada Nourhussen,

'Volgens de mensen die er verstand van hebben, hoef ik me niet schuldig te voelen' (over mijn mobieltje - iiwi), schrijf je in de laatste alinea van je boek. Ik ben het daar toch niet helemaal mee eens.
Om te beginnen heb je, schrijf je zelf in het eerste hoofdstuk van je boek, niet één, maar meer mobieltjes. En ik denk dat het daar al begint. De jacht op Coltan en casseriet is heftiger omdat we met zijn allen meer mobieltjes hebben dan we met zijn allen zijn. Bovendien kopen we ook nog eens iedere twee jaar een nieuwer model, want nu zijn ze nog schattiger. Ik denk dat we moeten beginnen met de vraag of dat nodig is.
Ook jij kunt zien, net als ik, dat er een enorm verschil is tussen de, overigens prachtige, foto's bij het laatste hoofdstuk en de foto's bij de eerdere hoofdstukken. Je kunt duidelijk zien dat de mensen medewerkers zijn van het bedrijf, helmen en veiligheidsbrillen dragen en een goed uniform hebben, in tegenstelling tot de jongeren uit de eerdere foto's, die hun eigen shabby broek dragen en een banada om hun hoofd hebben. Maar er zijn ook corruptieproblemen bij de andere mijn, zeg jij dan, en de inwoners van het dorp moeten ook overleven. Dat is zeker waar, maar verandering begint ergens, en dat is bij de mijner normale werkomstandigheden bieden, en een reëel loon. Dat is dus mogelijk, en dat dat op de andere plekken niet gebeurt is omdat daar krachten aan het werk zijn die dat niet mogelijk maken, krachten die wij financieren met het kopen van onze mobieltjes, omdat wij ons niet schuldig hoeven te voelen.
Uiteindelijk draait het om transparantie, zeg je in het laatste hoofdstuk. Maar transparantie wordt snel een dooddoener, dat blijkt ook wel uit de uitspraken van Nokia, die via tussenhandelaren coltan koopt en dus 'geen illegaal gedolven mineralen' aanschaft. Er zitten wel 8 lagen tussen de mijn en Nokia, aldus henzelf. 'De uitdaging zit aan de onderkant van de keten' heet dat dan, en dat is wederom een eenvoudige manier om verder te kunnen gaan waar we mee bezig zijn, zonder ons te hoeven bekommeren hoe we dat doen.Bij de eerste laag worden je handen niet vuil.
De uitdaging zit volgens mij in dat we ons allemaal verantwoordelijk moeten voelen, en daar binnen onze mogelijkheden naar moeten handelen. Wordt Congo een prachtig vredelievend land met voeldoende voedsel als we dat doen? Vast niet, zeker niet zomaar. Maar zolang we doorgaan zoals we gaan heeft het land überhaupt geen kans van slagen.

met vriendelijke groet,
iiwi

Indische duinen - Adriaan van Dis

Een interessant verhaal over hoe dingen doorgegeven worden. De familie komt na de oorlog in Indië naar Nederland, maar in henzelf woedt de oorlog door. Ook de ik-figuur, die pas na die oorlog geboren is, wordt gevormd door die oorlog. Hoe dat gaat wordt mooi beschreven in harde klare taal waarin niemand, ook de ik-persoon zelf, gespaard wordt.
Op de een of andere manier heet dit boek wel roman in de ondertitel, maar wordt het dat voor mij nooit. Je voelt aan alles dat dit de familie van Dis is. Wat extra fictie, wat minder dagboek had het voor mij een nog mooier boek gemaakt. Desalniettemin heb ik het met plezier, voor zover je dat kunt zeggen, gelezen en heeft het me tot nadenken aangezet over in hoeverre we gevormd worden door de geschiedenis van onze ouders, en in hoeverre we ons daaruit kunnen ontworstelen.

De terugkeer van de wespendief - Aimée de Jongh

Een heel mooie graphic novel. Per ongeluk in de kast van mijn werk gevonden en gekocht.

Het luizenpaleis - Elif Shafak

Ik kan er niet over uit wat een leuk boek dit is. Het is kaleidoscoop van mensen die in een gebouw in Istanbul wonen en wiens verhalen in elkaar lopen. Er zijn de dameskappers Cemal en Celal, tweelingbroers die lang geleden uit elkaar zijn getrokken, maar nu samen een kapperszaak in het gebouw hebben, de Ultramarijne minares wiens minaar de olijfhandelaar behoort tot de familie der DDE en de onderfamilie GMH, een meneer Hadjie die op Hadj is geweest en nu dus Hadjie de hadjie heet en enge verhalen vertelt aan zijn kleinkinderen, student Sidar die er woont met zijn hond Gaba, ongediertebestrijder Onrecht Ozturk, die op heel aparte manier aan zijn naam is gekomen, en zo nog een heel stel. Prachtig lyrisch, het schrijfplezier en mijn leesplezier spatte ervan af.

A parrot in the pepper tree - Chris Stewart

Gelezen als ontbijtboek, een hoofdstukje per ontbijt. Bijna net zo leuk als de eerste Driving over Lemons, hoewel het iets minder over de boerderij ging.