Het verborgen stadspaleis- Elisabeth de Waal

Het laatste boek dat ik in Frankrijk heb gelezen. Het verhaal is als een operette, met een bal en edelmannen met kastelen en een onmogelijke liefde van een meisje voor een jongen die nooit met haar zal trouwen.
Van alle personages ligt Adler het dichts bij de schrijfster, hij is de persoon waar je wat mee krijgt.
Toch heb ik het boek met plezier gelezen. Vooral dankzij de beschrijvingen over de naoorlogse high society en de hypocriete bureaucraten, die net doen alsof ze de nazi's zo vreselijk vinden, maar ondertussen voluit meegewerkt hebben, zoals de hooggeplaatste leider van het instituut waar Adler komt te werken, of gebruik gemaakt heeft van het naziregime om zichzelf te verrijken, zoals de bureaucraat die Adler zijn terugkeerverzoek moet beoordelen en heel goedkoop roofschilderijen heeft kunnen kopen.
Het doet ouderwets aan, maar Oostenrijk is vanuit de standenmaatschappij vol titels uit het Habsburgse rijk eigenlijk direct de moderniteit ingeschopt. Na 1918 werd het Habsburgse rijk opgedeeld en was de standenmaatschappij eigenlijk verdwenen, maar Oostenrijk werd al in de jaren 30 in het Duitse rijk opgenomen, zodat de groep bannelingen die terugkeren nog die Habsburgse wereld in hun denken hebben. Een onmogelijke wereld, die alleen in de bubbel van de aristocratie nog bestaat. Buiten die bubbel ligt Wenen kapot, gebroken door de oorlog. Deze klap komen ze niet meer te boven. In het einde blijft de dochter van de aristocrate, die teruggaat naar Oostenrijk, wel heel erg naief in die bubbelwereld.

Isabelle - André Gide

Ook dit boek heb ik in Frankrijk gelezen. Waarschijnlijk zou ik het anders niet hebben opgepakt, wat het lag bij mijn crossboeken die ik heb gekregen van diverse personen. Maar omdat ik graag boeken lees uit de plaats waar ik op vakantie ga, en omdat Patti Smith fan is van allerlei Franse symbolisten, en het boekje niet zoveel weegt, dus makkelijk mee te nemen is, ben ik er aan begonnen.
Ik vond het een erg vermakelijk verhaal, Gide neemt volgens mij iedereen op de hak, de Franse aristocratie, de kerk, de rousseau adepten. Ik moest wel wennen aan de volheid van de zinnen, waarvan ik niet weet hoeveel daarvan op het conto van Gide staat en hoeveel op de vertalen J.C. Bloem, de Nederlandse dichter, mijn vorige boek was juist erg karig in zijn woorden.

De wolkenbibliotheek- Stéphane Audeguy

Toen ik in 2007 een recensie van dit boek las in De Volkskrant maakte ik een metal note in mijn hoofd dat ik het graag wilde lezen. Daar kwam het pas van 10 jaar later, toen ik dit exemplaar vond in een tweedehandswinkel en opgetogen naar de toonbank snelde. 3 euro voor iets dat ik al tien jaar wilde hebben, een koopje! Daarna duurde het nog twee jaar voor ik het nu, op locatie in Le Vinteol, starend naar de wolken, heb gelezen.

New York- Edward Rutherfurd

Gekocht in Londen bij een boekenstalletje op een kleedje aan de weg.

1025 bladzijden schoon aan de haak.

Ik houd van dit soort familiesaga's door de tijden heen. In dit boek volg je de familie Master door de tijd in New York, vanaf de stichting door de Nederlanders in 1664 tot de ineenstorting van de Twin Towers in 2001. In dat gebouw komen bijna alle families die in dit boek voorkomen bij elkaar, leuk gedaan.
Het verhaal gaat over de familie Master, die een fortuin verdient en weer verliest, maar eigenlijk draait het om de stad New York, hoe die langzaam verrijst en hoe zijn inwoners leven. Je kunt er van zeggen dat het verhaal anders zou zijn geweest als een familie van een slaafgemaakte de hoofdrol had gespeeld, de roman is erg eurocentrisch. Harlem, the Bronx, het komt amper voor.

Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit - Bianca Toeps

Ik kreeg dit boek van een vriendin die het met groot plezier gelezen had. Ik was wel wat sceptisch, want boeken over autisme heb ik als autist wel vaker gelezen en meestal was mijn relatie met het desbetreffende boek maar moeizaam. Van minder herkenning tot geen zin in weer een boek over de theory of mind en spiegelneuronen.

Maar dit boek is een verademing. Het is heel leuk to the point geschreven, met de nodige dosis humor, en gaat nu juist niet over die theorie van de mind of de gespiegelde neuronen, maar over wat autisten, althans, mij, bezighoud. Zodoende waren de situaties en columnachtige stukken erg herkenbaar. Ook geeft Bianca Toeps een serie tips over omgaan met elkaar die ik erg goed vind. Ik denk overigens dat veel van haar tips ook voor neurotypischen de wereld mooier zouden maken. Er zijn niet voor niets voor alles coaches, en mindfullcursussen. Iedereen is op zoek naar manieren om de wereld minder intens te maken.
Bianca Toeps doet een heleboel dingen. Ze woont drie maanden per jaar in Tokio. Ik zou erg graag zou eens een langere periode ergens anders willen wonen, maar zou niet zou weten hoe ik er überhaupt aan zou moeten beginnen. Ze heeft een succesvol eigen bedrijf en blog, voert opdrachten uit en verkoopt zichzelf om die opdrachten te krijgen met succes. Logisch, want ook in haar boek komt ze als een leuk iemand over. Ze heeft iedere aantal maanden een ander kleur haar, en kan dus naar de kapper, wat voor mijn gevoel een van de ergste sociale dingen is die je je kunt voorstellen. Ik ben heel blij met mijn tondeuse. Ze heeft een langdurige relatie.
Ze schrijft over een Japan, met stiltecoupes in de treinen, silent voorbij zoevende elektrische auto's en niet aanraken, maar dat is niet het Japan dat ik zag toen ik er was. Ik zag ook een Japan van overvolle coupes, heel veel rijdende dieselauto's, roken en heel hard praten in restaurants en dat Japanners elkaar in kleinere privé omstandigheden best graag en heel veel aanraken (ik geef toe, daarbij vloeide ook een behoorlijke hoeveelheid saké). De tijd die ik in Tokio als alien heb doorgebracht, maar twee weken, vond ik desondanks erg fijn.
Zijn er ook dingen die ik minder vond aan dit boek? Ja, het gaat uit van de theorie dat autisme een soort spectrum is, en dat wij iets kunnen zeggen voor autisten die zich niet kunnen uiten. Zij zijn immers wij, zij zijn autisten met een extra mentale handicap. Ik weet niet of dat zo is, of klassiek autisten niet een heel ander geraderd brein hebben, zodat ook wij autisten daar niet iets over kunnen zeggen. Ik vind wel dat iedereen altijd, altijd als mens behandeld moet worden. Vaak worden, dat wordt ook in dit boek aangestipt, autisten op een bepaalde manier ontmenselijkt, en we weten hoe we met wezens omgaan die we niet als mensen zien.

Ik heb mijn hele voorraad boekenleggers gebruikt om zinnen te markeren die ik interessant of leuk vond, en die ga ik nu maar opschrijven, zodat ik mijn boekenleggers weer terug krijg.

De DSM-5: De Diagnostic an Statistical Manual of Mental Disorders, editie vijf. Ofwel: het Grote Jonge Woudlopers Handboek, maar dan voor psychiaters.

Mensen vullen graag gedachten en emoties in voor anderen. Dat doen ze op basis van hun eigen ervaringen [...] zijn het de neurotypischen van deze wereld die bepalen wat de gewenste, normale reacties zijn op allerhande gebeurtenissen en emoties. 

De intense wereld waar de autistische persoon mee te maken heeft

Wil je iets belangrijks met me bespreken? Mail of app.

En van sorteren, categoriseren en uitrekenen worden de meeste autisten nu eenmaal heel erg gelukkig.

Hoewel je over het algemeen niet aan iemand kan zien dat hij of zij autistisch is, herken ik geregeld autisten aan hun postuur. Het is een slecht postuur, met het hoofd naar voren, de knieën naar achteren en veel te gespannen schouders. De spierspanning is door het hele lichaam heen hoog, waardoor de autisten eruitzien alsof ze zo'n zigzag-spel spelen, waarbij je een metalen stokje met een circel eraan langs een draad moet bewegen, zonder dat ze elkaar raken.

Hoe wordt je een succesvolle, functionele autist? Nou, door socialevaardigheidstraining, bijvoorbeeld. Toen het mij werd voorgesteld [...] weigerde ik. [...] ik voelde dat het nooit écht zou kunnen, dat die cursus mij enkel continu zou wijzen op mijn tekortkomingen. Dat elke oefening een kwelling zou zijn en dat echt resultaat uit zou blijven.

Soms kijk ik naar mezelf alsof mijn ziel uit mijn lichaam is getreden, en er ergens boven zweeft. [...] Ik ben alert op elke afwijking, om mezelf te snel en goed mogelijk te kunnen corrigeren.

Mijn werk is onvoorspelbaar, maar daarbinnen probeer ik zoveel mogelijk voorspelbaarheid te creëren. [...] kwam het wel eens voor dat ik totaal overprikkeld in een vreemde stad nog avondeten moest vinden. Als het restaurant dat ik had uitgezocht dan vol of gesloten bleek, wist ik het niet meer. Maar zonder avondeten naar bed gaan is vragen om ellende, dus tegenwoordig heb ik lijstjes in Googlemaps [...]

Op momenten dat het slecht met me gaat, droom ik wel eens van een leven in een beschermde woongroep [...]

Aan het eind schrijft ze: Ik probeer het begrip voor autisme te vergroten, zodat de cassière niet denkt dat ik onbeschoft ben wanneer ik met mijn koptelefoon voor haar sta en niks terugzeg. Maar denkt ze dat wel? Dan haal ik mijn schouders op. Haar probleem, niet het mijne.
Helaas is er tegenwoordig een Sire reclame. 'Deze cassiere is al twee uur lang genegeerd. Doe's normaal.' Het is dus ook weer ons probleem geworden, en het is ook weer duidelijk wat normaal is. Ik probeer overigens altijd iedereen te erkennen als aanwezig, niet door aanraken (hu), maar wel door  een hoofdknikje, japans in Nederland, en als het lukt vriendelijk te groeten. Dat is wat ik wél kan.

Browse - Love letters to bookshops around the world

Omdat ik in een boekwinkel werk krijg ik vaker boeken in handen over boekwinkels, of werken in een boekwinkel. Meestal vind ik die mwah, maar deze is echt heel leuk.
Meer dan tien schrijvers vertellen over hun favoriete boekwinkel. Dat kan zijn in de huidige tijd, of als kind toen ze boeken ontdekten, of in hun research naar een verhaal om te schrijven. Je leest over boekwinkels in allerlei tijden en op allerlei continenten, en leert over het leven in bepaalde landen. Dat kinderen in Kenia ook op kikkervisjes vangen bijvoorbeeld. Of dat boekwinkels in India eerst voornamelijk werden gesponsort door de USSR, waardoor er alleen boeken waren die werden goedgekeurd door het Sovjet regime. Of hoe een schrijver via een boekwinkel betrokken raakte bij de betogingen op het plein in Egypte. Of over kleine boekwinkels die meer een plek waren voor schoolboeken en pennen en schriften, zoals ik ze nu ook nog wel eens sponsor via Kiva.

Testosteron Rex - Cordelia Fine

Toch verbazend hoe veel wetenschappelijke tijd er is gaan zitten in de vraag naar de evolutionaire reden van promiscuïteit en hoe weinig in de evolutionaire voordeel van bij elkaar zijn, terwijl de evolutionaire aard van mensen is dat ze relaties aanknopen voor de lange duur.

Het valt mij overigens op dat de meeste van de onderzoeken in het eerste deel van dit boek wordt gedaan onder (Westerse) studenten, en dat de conclusie iets algemeens zegt over jongeren of, nog leuker, mannen en vrouwen, terwijl studenten natuurlijk maar een heel kleine subsectie zijn van mensen, die ook nog eens onder heel specifieke omstandigheden leeft, namelijk op een campus.

Ik heb overigens wel moeite met veel van de dierproeven die in dit boek worden besproken.

Aan het eind schrijft ze: 
Ik ben nog nooit mensen de volgende opvatting horen debiteren: 'Kijk, ik ben het er mee eens, het is niet eerlijk. Het is ook niet in steen gehouwen door de natuur. We zouden best een hoop kunnen veranderen als we zouden willen. Maar we hebben al duizenden jaren sekseongelijkheid, en het bevalt me op een of andere manier wel. Dus waarom kunnen we de dingen niet laten zoals zijn?'  Ik ben misschien cynisch, maar volgens mij is dat nu juist wat heel veel mensen zeggen.