Deogratias - Stassen

My Bookcrossing journalentry:
I read this Graphic novel in the train to my parents and brother to celebrate our two birthdays. I was a frequent reader of graphic novels, so the visual language was easy to grasp for me, and, maybe due to the fact I live near Belgium, the former Rwandan colonizer, I got my share of news of the Rwandan genocide.
I liked the literary quality of the graphic novel, in a sence a coming of age novel. Deogratias is portrait as a juvenile is, very insecure, but an air of self-confidence to everyone. What happens to him, and the others around him, is to hard for him to recover from. It's a hard story, worthy to bet told. I liked the way it was told, present to past and present again. I think it made Deogratias a more interesting character, because you take his actions in the present back to his story in the past.

Kraaienwacht - Inez van der Spek

Interessant boek over hedendaags Australië. Het geeft een inkijkje in de dehumanisering van Aboriginals en hoe we dat tegenwoordig, met allerlei symbolen nog steeds doen. Post-colonialism at its heart.
Het werk van Micheal Riley en Fiona Foley is interessant, ze gaan op zoek naar hun eigen innerlijk in hun werk, en hoe zich dat verhoud tot buiten.
Inez van der Spek vraagt zich af in welk Australië ze heeft gewoond. In beide denk ik.

Golden Boy - Abigail Tarttelin

Dit was een leesexemplaar van dit boek, dat pas in het Nederlands uit is, over een intersekse kind en de verwarring die dat bij iedereen, ouders, broertje, hijzelf en zijn omgeving veroorzaakt. Max, de intersekse puber, is eigenlijk een vrij normale puber, vindt hij zelf, tot hij, verteld in vrij expliciete details, verkracht wordt op zijn slaapkamer door zijn beste vriend. Deze verkrachting zet allerlei vragen bij Max in beweging, en de gevolgen van deze vragen en de verkrachting zijn er voor iedereen. De verkrachtingsscene in het begin van het boek vind ik persoon te veel van het goede, zo zonder aanleiding, en zo uitdrukkelijk in zijn details. Ik denk dat de schrijfster vond dat dit nodig was omdat deze daad zo een grote impact heeft op Max en het verhaal om hem heen, maar volgens mij had het ook anders gekunt, met meer verbeeldingszin.
Dat is met meer in dit boek zo. Abigail Tarttelin vertelt alles in plaats van mijn verbeelding aan het werk te zetten. Sommige personages, de aardige arts Archie bijvoorbeeld, zjin er alleen maar als een soort huls voor informatie over interseks, dat gepresenteerd wordt als een soort Wikipedia (letterlijk!). En er is wel heel veel melodrama, een tandje minder had wel gekund.

Wel goed geraakt, in mijn ervaring, is de manier waarop iedereen omgaat met anders zijn en hoe de familieankers gaan drijven op het moment dat het anders zijn niet meer ontkent kan worden.  Daar is dit semi jeugdboek uiteindelijk een goed boek voor, om te laten zien hoe wij omgaan met anders zijn. Het boek doet je wel nadenken over genderissues, en dat is goed, hoewel ik het niet eens ben met alle morele antwoorden die de schrijver geeft. En Max is erg lief, en te volwassen voor zijn leeftijd, maar daardoor lees je het boek wel uit. Wat een aardig iemand!
Ik hoop wel dat de storende fouten in het leesexemplaar nog gecorrigeerd zijn. Zo spelen de kinderen op school (in Engeland!) korfbal, wat zomaar gedurende de scene verandert in volleybal. Ik vermoed, dat moet ik nog controleren, dat in de orginele Engelse roman er volleybal werd gespeeld tijdens gym, en dat door de vertaler is vertaald naar korfbal. Nu spijbelde ik best veel van gym, brr, maar in mijn ervaring hebben wij zelfs in Nederland nooit korfbal gespeeld. In Engeland lijkt me dat al helemaal onwaarschijnlijk.

Wit is voor toveren - Helen Oyeyemi

Prachtige cover!
Een spookverhaal, gegrond in de Engelse traditie van het haunted house,de Haitiaanse zombietraditie en de Nigeriaanse voorouderverhalen. De mix levert een erg interessant verhaal op, vol met wisslende perspectieven in personen en tijd. Binnen het spookverhaal biedt het perspectieven over uiterlijk en eetstoornissen. Het is ook nog een postcolonial queer verhaal. 'Gekkerder' 'en gekkerder'.

Al wat ik ben - Anna Funder

Omdat ik binnenkort naar Australië ga lees ik boeken die spelen op dit continent. Al wat ik ben is voor deel gesitueerd in Sydney, meer specifiek in Bondi.
Dit boek heeft de pecht dat het na The luminaries komt, een van de beste boeken die ik gelezen heb; Dan valt het volgende boek altijd tegen. Ik heb van Anna Funder Stasiland gelezen, een non fictie boek over het leven in en na de DDR. Dat vodn ik eecht een goed boek en met verwachting heb ik dus dit boek gepakt.
Die verwachting wordt niet ingelost. Ik vind Anna Funders fictiedebuut een stuk minder dan haar non-fictie. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik in 1920 was in dit boek. Ik had ook nooit het gevoel dat Ruth en Ernst Toller, die het verhaal over Dora vertellen, twee verschillende stemmen waren. Er waren meerdere hoofdstukken waar ik pas na enekele bladzijden doorhad dat het een Toller of een Ruth hoofdstuk was, meestal omdat ze een van hun tweeën noemden. En, omdat Dora er vooral heel vaak niet is, komt zij voor mij niet echt tot leven. Het is wel interessant om iets te lezen over deze periode, gezien vanuit het standpunt van Duitse politieke tegenkrachten.

Uitbehandeld maar niet opgegeven - Detlef Petry

Ik vond het erg interessant, maar het kwam allemaal wat te dicht bij vanwege prive-omstandigheden, dus ik ben er even mee gestopt.

The luminaries - Eleanor Catton

Het is moeilijk te beschrijven waarom ik dit boek zo geweldig vind. Ik heb er dik twee maanden in gebivakeerd en geen moment geen plezier gehad. Dat is het denk ik wel, het enorme plezier dat de schrijver gehad moet hebben met haar personages en haar plot, dat uit dit boek spreekt.
The luminaries draait om twaalf personen uit het goudelversstadje Hokitika  eind 1800. Zij zijn de twaalf sterrenbeelden. Zij hebben allemaal een deel van de informatie over een gebeurtenis in het stadje. Een rijke gouddelver is spoorloos verdwenen, een armlastige squatter is dood gevonden, met een enorme rijkdom aan goud in zijn huis, en een hoertje wordt bewusteloos gevonden op straat. Dan zijn er zeven mannen die iets te maken hebben met deze gebeurtenissen. Zij vormen de planeten die in de sterrenbeelden ronddraaien. De komst van een nieuwe man in het stadje, hij symboliseert de planeet Mercurius, zet alles in beweging. De twaalf mannen hebben een relatie met de acht andere mannen, en naarmate de maanden verstrijken, komen de planeten in andere sterrenbeelden te staan en veranderen daarmee de relaties tussen de acht en de twaalf.
Dit klink geforceerd, maar dat wordt het nergens. Plot en constructie vullen elkaar aan. Zo blijft het verhaal spannend en vol vaart, terwijl je voortdurend bezig bent de puzzel van de astrologie op te lossen. Zo staat er bij ieder hoofdstuk een kaart van de hemel, met symbolen voor de planeten. Wie welke planeet symboliseert en hoe die in verhouding staat tot het sterrenbeeld, komt naar voren in de hoofdstukken. De personages zijn geweldig, de schrijfstijl mooi, en zo blijft het boek boeiend. De personages beslaan een staalkaart aan mensen die op dat moment in Nieuw-Zeeland woonden, blanken, een Maori, Chinezen.
Een andere constructie zijn de delen. Het boek bestaat uit 12 delen, die steeds korter zijn. Het eerste deel beslaat een massieve 365 bladzijden, het laatste deel 1.
Eigenlijk is de plot een grote scherts, 800 pagina's lang,waarin je steeds blijft meegaan, steeds in je hoofd de twintig gekleurde ballen in de lucht houdt en mee jongleert met Eleanor Catton. Prachtig boek, volkomen terecht winnar van de bookerprize van 2013.