Stad der dieven - David Benioff

Ik vond dit een erg mooie roman. Hij is de schrijver van de tv serie bewerking van Games of Thrones, maar dit is iets heel anders. Het gaat over twee jongens uit Leningrad in 1942, belegerd in een stad zonder eten, die van een kolonel de opdracht krijgen om 12 eieren te vinden voor de bruidstaart van zijn dochter. Het is gruwelijk, maar ook erg mooi.

De tweede helft - Assita Kanko

Dit was niet bepaald een opwekkend boek, hoofdstukken over gendercide, besnijdenis, verkrachting, eerwraak. Ik weet dat uit cijfers blijkt dat het steeds beter gaat met de wereld, maar dit boek gaf me soms het gevoel dat de wereld voor vrouwen een hel op Aarde is en voor vel vrouwen is dat ook zo. Toch moet ik mij voorhouden dat het steeds beter gaat. Ik weet ook vaak niet wat je nog zou kunnen doen, dat maakt het nog mismoediger.

Besnijdenis bijvoorbeeld, is hier strafbaar, er zijn mogelijkheden om aangifte te doen, zelfs jaren na dato, er wordt gecontroleerd voor zover dat mogelijk is op uitreizen om in een buitenland meisjes te laten besnijden.

De oplossing moet toch uit de mensen zelf komen. Dat blijkt ook uit de oplossingen die Kanko biedt, die erg soft zijn; mentaliteit veranderen, scholing, toegang tot informatie.

Wat ik wel denk is dat wij, als maatschappij in Nederland, mensen die hier wonen altijd ingangen moeten bieden om in onze maatschappij te wortelen. Dat doen we volgens mij nu vaak niet; mensen moeten zich aanpassen, wat eigenlijk betekent: het eens zijn met ons. We zouden mensen die hier komn, of tweede en derde generaties, moeten laten merken dat zij gewoon Nederlander zijn, als je je houdt aan de wetten en regels. Ik denk dat veel mensen zich nu afgewezen voelen, dat ook worden, continu, in de manier waarop ze worden aangesproken door ons, door onze politici, in onze facebookgroepen. Als meisje kun je dan moeilijk ergens heen en blijf je vast zitten tussen de cultuur van je familie en die van het land waar je woont.

In inburgering zou nog veel kunnen verbeteren. Inburgeraars zouden moeten leren dat een islamitisch huwelijk geen rechtstatus heeft, en je dan dus niet getrouwt bent. Dat mannen met een vrouw geen recht op je hebben, geen invloed op jou hoeven hebben. Ik denk dat verplicht eerst een burgerlijk huwelijk voor een religieuze ceremonie ook goed zou zijn.

Andere rechtbanken dan de officiële, zoals islamitsche rechtbanken, shariarechtbanken in Engeland, zouden er niet moeten zijn in het westen. Die geven een bepaald zegel, een pretentie, aan afgedwongen regels, die geen rechtsgeldige status hebben. Het recht is voor iedereen hetzelfde, en dat moet ook in de instanties blijken.

Heel veel voelt voor mij te maken te hebben met de manier waarop families invloed hebben en houden op de keuze en de toekomst van vrouwen. Zeker, eigen keuze in partners en werk is niet zaligmakend, maar het is beter denk ik dan de familie de touwtjes in handen laten hebben.

Soms vind ik wel dat Kanko zich onheus bejegend voelt als dat niet zo is. Vraag je ook aan mannen 'Lukt het werken nu je net een kleintje hebt?' Euh, ja, dat vraag ik ook aan mannen, en vind ik geen verkeerde vraag, want werk en beginnend ouderschap is zwaar en ingewikkeld voor mannen en vrouwen. Ik vind wel, net als Kanko, dat vrouwen en mannen dezelfde ouderschapsrechten zouden moeten hebben. Alleen al omdat ik denk dat de misplaatste vraag bij sollicitaties aan vrouwen, 'Wil je binnenkort een kindje' dan misschien minder vaak gesteld wordt omdat de reden ervoor ontbreekt. Voor een man die een kindje krijgt gelden voor de werkgever dan immers dezelfde plichten.

Er is nog veel te doen, eindigd dit boek, en Kanko schrijft dat ze een hart vol hoop heeft. Ik geef toe dat ik dat na het lezen van dit boek mijn hart niet zo vol van hoop is.

Dit boek heeft dit jaar urgentie gekregen door de Metoo discussie. Die ging er om dat vrouwen die aangifte doen niet alleen staan, dat bijna iedere vrouw in haar leven wel een vorm van seksuele of fysieke vernedering heeft meegemaakt. Ik ben afgehaakt toen een man in een talkshow beweerde dat we niet moesten overdrijven, want hij had gehoord dat mannen vrouwen geen mond-op-mond-beademing meer durfden te geven. Die man zit nog steeds in talkshows, heeft geen weerwoord gekregen. Er is nog veel te doen.

The wooden sea - Jonathan Caroll

"There are no rules, man. Get used to it." 

 This sums up this book quite nicely I think, and therefore it reminded me of Dirk Gently. I struggled with the fact that there seems to be no consequences to the time travel paradoxes, like killing your older self, or changing yourself in the now seeming to have no affect on the you in the future. But it was a nice read. Some quotes I enjoyed:

 "Blame is always convenient because it is so decisive: My fault. Your fault. But marriage is never that clear-cut. He pisses you off here, you piss hime off there. Sometimes you end up with a toiletbowl so full neither of you can flush it."

 "How am I hearing this? How does this work?"

 Gus announced authoritatively, "Linear matrix Tubing."

 "Say what?"

 "Linear matrix tubing. There's a deliberated fiber-optic conduit bleached through an open-end ekistics feed -"

Tokyo tapes nr. 6-4 - Hideo Yokoyama

Op pagina 407 zegt de hoofdpersoon 'Ik heb genoeg gehad van al dat gepraat over tactieken.'
Waarop ik hardop tegen het boek zei: 'Anders ik wel!'

Radetzkymars - Joseph Roth

Ik heb dit boek gelezen tijdens de enorm hete zomer (37 graden!) van 2018, in het huis waar ik op de honden paste. Ik vond het een erg mooi boek. Ter volledigheid een kaartje van het Habsburgse rijk in die periode.

Tijdens het lezen van het boek heb ik wat extra informatie gezocht over de dubbelmonarchie op het web en in het boek Europe, A history.

De zwembadbibliotheek - Alan Hollinghurst

Ik heb dit boek sinds 1994, en ben er twee keer al in begonnen. Drie keer is scheepsrecht blijkt weer, want deze keer heb ik hem wel uitgelezen. In de tussentijd heb ik de Schoonheidslijn van hem gelezen, en dat was wel een boek dat ik in een keer uit las. De eerste twee keer vond ik het ook al een mooi tijdsbeeld van de homowereld voor de aidscrisis, van pisbakken en homosauna's, vooral erg sexueel. Waar ik moeite mee had was dat de plot nergens naar toe lijkt te gaan. Er is een moord, maar die hangt er een beetje bij en is eigenlijk niet meer dan een soort subplot. Het vriendje wordt opgelapt door een andere vriend die dokter is, en verdwijnt spoorloos. Op pagina 300 van het boek vroeg ik me nog af waar het nou heen zou leiden, maar op pagina 380 is het verhaal dan toch min of meer afgerond.

Ver van de boom, als je kind anders is - Andrew Solomon

Dit interessante boek van meer dan 800 bladzijden over aandoening en identiteit heb ik dit jaar gelezen. Ieder hoofdstuk heeft een andere aandoening als onderwerp, dus ik heb na ieder hoofdstuk een ander non fictie boek gelezen.
Buitenstaanders zien een aandoening vaak als een ziekte, iets dat moet genezen, terwijl degene die de aandoening heeft het vaak voelt als zijn identiteit, iets dat behouden moet blijven. Daardoor ontstaan vaak fricties, wel of geen gehoorapparaat bij dove kinderen, wel of geen test voor het syndroom van Down. Andrew Solomon heeft heel veel interview gehouden, met kinderen, met hun ouders, met doktoren, en hij staat erg open voor alles wat er wordt gezegd. Daardoor is het een erg interessant boek geworden, waarover je erg kunt nadenken. Dwergen ledemaatverlengende operaties geven, ik vind dat niets en zelfs eng, maar evenzo dwergen die via IVF kinderen krijgen die geselecteerd zijn zodat ze ook dwerg zijn, moet je dat willen?Wat betekent het om een kind te zijn van een verkrachting, of een ouder van een kind met klassiek autisme?
Het valt mij op in het boek dat als er iets gebeurt dat goed is voor het kind, speciale lessen, mogelijkheden voor doventolken op school, een groep van gelijkgestemde kinderen met deelfde aandoening, dat er is omdat er ouders, vaak moeders, zijn die zich daar zo enorm voor hebben ingespannen. De regels van de overheid werken over het algemeen niet. Dat stemt mij wel treurig, als maatschappij kunnen we het blijkbaar niet goed regelen. Als ouder van een kind met een aandoening ben je vaak wel je leven lang een ouder. Volwassenen met een aandoening zoals dwerggroei, autisme, down, of een handicap, zijn veelal slechts matig of helemaal niet zelfstandig. Maar wat gebeurt er als de ouder wegvalt, er niet meer is?
Het laatste hoofdstuk gaat over het ouderschap van Andrew Solomon zelf. Hij en zijn partner zijn donorouder van twee verschillende gezinnen, onder verschillende regelingen, waarbij Andrew Solomon wel bij de opvoeding van zijn donordochter is betrokken, en zijn partner juist een contract heeft gesloten met een lesbisch echtpaar dat zij, en niet hij, zeggenschap hebben over de opvoeding van de twee kinderen (bij iedere ouder een). Zelf hebben Andrew Solomon en zijn partner ook een kind en dat kind natuurlijk ook een donormoeder. Dat hoofdstuk doet je realiseren dat je in de wet als deze nieuwe vormen van ouderschap wel kunt wegredeneren onder het mom van biologie, een kind heeft 1 vader en 1 biologische moeder, maar dat het ouderschap van al die andere partners daarmee natuurlijk niet verdwijnt. Ook hierin zit volgens mij een soort discussie tussen de biologie en de identiteit.