maandag 16 januari 2017

Vrouw en vriend - Anna Blaman

Ik vind het een heel in zichzelf gekeerde roman. De dag scheen spijt te hebben van zijn geboorte, dat soort zinnen.

Swing time - Zadie Smith

Wat te zeggen van deze roman. Het stipt van alles aan op het gebied van postcolonialisme en identiteit. De hoofdpersoon is van gemengde afkomst; in haar geboorteland Groot Brittanië wordt ze gezien als zwart, als ze later voor werk en vakantie in Afrika (Gambia, waar ik nog nooit was geweest in een boek) komt, zien ze haar daar als wit. De hoofdpersoon lijkt gedurende haar leven vast te zitten, de wereld om haar heen veranderd, maar zelf lijkt ze niet echt mee te doen. Ik denk dat haar zoektocht naar haar identiteit, zelf heeft ze het voortdurend over haar 'tribe', de oorzaak is dat ze zelf niet leeft.
Ik vond het deel over het opgroeien van de hoofdpersoon het mooiste van het boek. Zij groeit op ongeveer dezelfde tijd op als ik. Ik heb hetzelfde wow moment gehad toen ik Thriller voor het eerst zag als zij. Ik heb er echter nooit bij stilgestaan dat voor Afro's er nog een dimensie bijkwam; dat een Afro Amerikaan zo een enorme invloed kon hebben.
Wat ik bij het eerste boek van Zadie Smith (On Beauty) had had ik met deze roman ook. De zaken die ze aanstipt zijn reuze interessant, groots, en ze schrijft prachtig. Wat haar hoofdpersonen, als je al die dingen wegneemt, nu eigenlijk beleven, tja, dat is niet zoveel.

dinsdag 3 januari 2017

Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad - Kim Bergshoeff

Ik heb dit boekje gekocht toen ik vorig jaar een basiscursus kunstgeschiedenis deed. Het leuke van dit boek als aanvulling op de basiscursus vond ik dat het haar best doet om de Nederlandse kunstgeschiedenis te belichten, en vrouwelijke kunstenaars. In mijn cursus was er geen enkele vrouwelijke kunstenaar. Aan het eind gaat er een deel over strips, ook leuk!
Op de cover herken ik Rembrandt, Picasso, Hopper, Van Gogh, Witgenstein, en ik denk rechtsonder Caravaggio.

zaterdag 31 december 2016

De geschiedenis van de Arabische volken - Albert Hourani

Uit! Na de geschiedenis van Europa heb ik nu ook de geschiedneis van Arabië gelezen. Ik ben nieuwsgierig of er ook zo'n soort boek van Azië is!

Het elastisch universum - George van Hal - Erik Verlinde


over de nieuwe zwaartekrachttheorie van Erik Verlinde. Mega interessant. Ruimtetijd heeft een onderliggende stuctuur van met elkaar verbonden quantum informatie. Het verplaatsen van deze quantuminformatie door materie zorgt voor extra elasticiteit in het universum, wat zorgt voor het effect dat we tot nu toeschreven aan 'zwarte materie'. Zwaartekracht is geen fundamentele kracht, maar een gevolg van deze verplaatsing van quantuminformatie, zoals warmte een gevolg is van het bewegen van atomen.

dinsdag 6 december 2016

Deserteur - Halfdan Pisket

Haldan Pisket is een Deen met Turkse voorouders. Deserteur is een graphic novel over het leven van zijn vader in Turkije. Het speelt zich af in Kars, het dorpje waar zich ook Sneeuw van Orhan Pamuk afspeelt. Kars is een dorpje waar Moslims, Christenen, mensen die leven in een soort Kaukasische sjamanen-traditie, Turken, Ameniërs, Russen, door elkaar leven en proberen te wonen. Om het dorpje heen liggen jonge Turkse soldaten die de iedere dag verschuivende grenzen tussen Armenie, De Sovjet Unie, Turkije en Azarbeidjan bewaken. Zij zijn jongens, dienstplichtigen. De graphic novel is soms realisitsch soms surrealistisch. Mensen lossen op, de jongens die dienstplichtig zijn worden consequent met een wit masker met zwarte ooggaten op getekend, want zij zijn de gezichtlozen. In het begin zie je dat de vader van Halfdan Pisket gevangen zit in een turkse gevangenis en wordt verhoord en gemarteld. Dan gaat de Graphic novel terug in de tijd naar zijn familie en kinder/puberjaren.

zondag 4 december 2016

Mevrouw Verona daalt de heuvel af

Zij die nog regelmatig praatten konden door hun gesprekspartner op hun ingezette aftakeling worden gewezen, aangezien ze vlugger in herhaling vielen, vergaten wat ze nog maar net hadden gezegd. Mevrouw Verona moest er zichzelf op betrappen dat ze steeds vaker dezelfde zinnen verzweeg.

Dit is de tweede Dimitri Verhulst die ik lees, na  De Helaasheid Der Dingen. Deze vind ik ook weer erg mooi.