We hebben allemaal een hekel aan schooltijd als we daaraan terugdenken. Zoals Bodie merkt als ze ontdekt dat Elizabeth Becherty tot haar verrassing ook boarding school wil vergeten. Maar misschien ben ik dit, mijn herinneringen aan school zijn vuil en ik wil het vooral vergeten.
Dit was een campus novel, zoals veel Amerikaanse schrijvers ooit een campus novel schrijven, maar wel anders, met vooral vrouwelijke hoofdrolspelers en wat zij meemaken in de snelkookpan die de school is. Ook leuk vond ik het verschil tussen de studenten van de jaren negentig waar de podcast over gaat, nu volwassen, en de studenten van nu die de podcast maken.
Het gegeven van de true crime podcast vond ik leuk gevonden, de crime is in het boek ook een soort van trigger om van alles te vertellen over de campus en hoe vrouwen de campus beleven.
Steeds meer raakt Bodie verstrikt in alles, en verdwijnt alles wat ze als vaste grond na de schooltijd in herinneringen had opgebouwd. Dat was mooi, maar vond ik ook moeilijk te lezen, ik ga nogal mee in dat soort dingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten