Een vlam Tasmaanse tijgers - Charlotte van den Broeck

 

De Tylacine is uitgestorven. Dat is eigenlijk niet het goede woord ervoor, want het impliceert een soort natuurlijk verloop. De Tylacine is uitgemoord. Dat al statement voor deze review. Want ze bestaan niet meer. Wolven leefden lang niet in Nederland. De eerste wolf waarvan we zeker wisten dat die weer in Nederland was was een dode wolf die was aangereden. Er zijn al 50 jaar geen Tylacines aangereden. Niet eentje! 

Het is mooi hoe Charlotte van den Broeck alles over haar onderwerp beschrijft. Van het belang van de naam; Tasmaanse Tijger of Buidelwolf geeft het dier direct een hele lading mee, een geschiedenis van menselijk contact met wolven en tijgers.

Vanaf de dierentuin in Antwerpen, waar een levende Tylacine werd tentoongesteld in een betonnen bak vertelt Charlotte van de Broeck het verhaal van de Tylacine. Er waren meer Tylacines naar de zoo in Antwerpen verscheept, die de reis niet overleefden. Ook naar de dierentuin in Londen en in Berlijn en Oostenrijk werden Tylacines verscheept. 

Vandaar vertrekt Charlotte van den Broeck naar Tasmanië, Lutruwita, om daar te praten met mensen die onderzoek doen naar de Tylacine, proberen de Tylacine te klonen, of het dier hebben gezien in het wild of onderzoek doen naar alle observaties van Tylacines in het wild de afgelopen vijftig jaar. HEt dier is zowel op Tasmanië als in Australië gezien. 

Alle verhalen doen er toe voor haar. Voor iedereen die ze spreekt heeft de Tylacine een eigen persoonlijke betekenis. Van rouw, klimaatverandering, een levensdoel.