Romanschrijver van beroep - Haruki Murakami

 

Leuk inkijkje in het schrijversleven van Haruki Murakami. Zo schrijft hij dat hij zijn eigen stijl heeft gevonden door zijn eerste roman in het Engels te schrijven en daarna te vertalen naar het Japans. Zijn manier van een roman componeren is heel erg plot based. De karakters komen als het ware tevoorschijn uit de plot. In het begin schreef hij zijn romans in de eerste persoon, dat beperkte hem wel in de mogelijkheen van zijn romans, maar hij moest, zegt hij zelf, leren om romans in de derde persoon te schrijven.
behalve een mentale bezigheid is lichamelijke conditie belangrijk, vind Haruki Murakami.
Uit recent onderzoek blijkt trouwens dat het aantal gecreeerde neuronen in de hippocampus van de hersenen spectaculair toeneemt door het uitvoeren van aerobe training. Aerobe training betekent met mate bewegen gedurende langere tijd, zoals bij het zwemmen of joggen. Als je echter niets doet met die nieuwe neuronen, verdwijnen ze weer na achtentwintig uur, zonder dat ze enig nut hebben gehad. Het is echt verspilling. Als je daarentegen aan de pas gecreeerde neuronen intellectuele prikkels geeft, worden ze geactiveerd en verbonden met het netwerk in de hersenen, zodat ze een organisch deel gaan uitmaken van de gemeenschap die zorgt voor signaaloverdracht.
Voor Murakami is schrijven inderdaad een beroep. Hij gaat iedere dag na het ontbijt en rennen naar zijn studeerkamer om er tien bladzijden te schrijven. Schrijverschap is zijn werk. Hij zegt dat dit misschien niet overeenkomt met het romantische idee van schrijverschap, maar dat het zijn manier is.
In het laatste hoofdstuk schrijft hij over zijn succes in het buitenland, en hoe dat afhankelijk is geweest van goede vertalers en literair agent. Hij schrijft dat hij zelf de vertaler inhuurt, en met de vertaling naar zijn agent gaat, die het dan verkoopt aan een uitgever. Ik weet niet of dat een normale manier is om romans in het buitenland gepubliceerd te krijgen. 

De stijl van deze bundel essays vond ik niet zo prettig, Murakami praat hier wel heel rechtstreeks tegen zijn lezers, maar als liefhebber van zijn romans geeft het een leuk inkijkje in hoe hij ze schrijft.

De schone van Casblanca - In Koli Jean Bofane

 

De Chergui, de hete woestijnwind, voert de spanningen tot het uiterste op.

Ik las dit boek in Andalusië, waar de woestijnwind de temperatuur tot veertig graden deed stijgen. Dit is een heel leuk boek. Ishrak loopt met een mp3 speler met luisterboeken van Marokkaanse literatuur, waar ik nog meer van wil lezen als het is vertaald.

Kaoutar Harchi
Assia Djebar
Mohamed Choukri (van hem heb ik Hongerjaren gelezen, wat ik een erg indrukwekkende roman vond)

Portret van een dame - henry James

 

Ik kijk te veel naar het leven als een voorschrift van de dokter. Waarom zouden we inderdaad eeuwig moeten bedenken of iets goed voor ons is, alsof we patiënten in een ziekenhuis zijn? Waarom zou ik bang moeten zijn dat ik iets doe dat niet goed is? Alsof het de wereld iets kan schelen of wat ik doe goed of fout is!

Mooi boek over een vrijgevochten Amerikaanse vrouw, die doordat ze mensen niet doorziet in een huwelijk terecht komt waarin ze gevangen zit.

Afdaling in de hel - Europa 1914 - 1945 - Ian Kershaw

 

Europa had zichzelf bijna vernietigd gedurende die catastrofale, suïcidale eerste helft van de eeuw.

Daar is geen woord mis van, dit boek heeft 589 bladzijden inktzwarte geschiedenis. Ik geloof dat er geen bladzijde bij was waarin enige vorm van hoop zat. Toch vond ik het interessant. Soms gaat het mis als Kershaw in 1 alinea 20 jaar geschiednis van een land wil proppen en zelf ook niet meer uit de zinsconstructie komt.

Ik las dit boek tijdens het begin van de nieuwe Europese oorlog in Oekraïne en steeds weer bekroop mij het gevoel hoe erg deze tijd op die tijd lijkt. Dat is wel eng.

Memorial - Bryan Washington

 

And even if Mike is thinking of me, I said, I don't know if they are good thoughts.
But you don't get to control that, said Ximena.
You're taking up space in another humans brain, she said. You're a foreign entity. A Parasite. That's a lot by itself.

Een boek dat de queer relatie belicht van twee kanten. Tegelijkertijd is het ook een boek over twee steden, en over koken.

Breasts and Eggs - Mieko kawakami

 

Een boek in twee delen. Het eerste deel; Breasts, gaat over een alleenstaande moeder die werkt als hostes in Osaka, die met haar dochter naar haar zus in Tokio gaat. Ze voelt zich vreselijk en denkt dat een borstvergroting haar zal helpen om zich weer beter te voelen. Haar dochter praat niet meer met haar of haar familie. 

Het tweede deel eggs, gaat over een aseksuele alleenstaande schrijfster die voelt dat ze graag een kind zou willen. Ze komt terecht bij spermadonorinstellingen, maar dat is in Japan zeker als alleenstaande vrouw die geen partner wil ingewikkeld en niet geaccepteerd.

We denken misschien dat schrijvers interessante levens leiden, maar dat is niet zo, blijkt maar weer uit dit boek. Ze gaat naar een event, heeft een eetafspraak met haar agent, komt thuis bij een collega schrijver en gaat naar een symposium. Dat is het wel. Ze zit ook nog eens in een schrijfdip.

Een interessant boek vanuit vrouwelijk perspectief over armoede en eenzaamheid in Japan. Volgens mij gaat dit boek stiekem ook over depressie. 

In deze twee vrouwen zitten allerlei overeenkomsten met het leven van Mieko Kawakami. Ze is opgegroeid in Osaka in een arm gezin en heeft gewerkt als hostes daar, een baan die vaker gebruikt wordt door vrouwen om uit armoede te raken. Ze is zelf moeder. Ergens in het boek krijg de hoofdpersoon schrijfster de tip van een andere schrijfster om een boek te schrijven over het proces van haar zoektocht naar een spermadonor; wat dit boek eigenlijk ook weer is...

The saddest angriest black girl in town - Robyn Smith

 

Erg interessante autobiografische comic over het leven als zwarte vrouw in een witte wereld. In mooi zwart-wit, met rake teksten over depressiviteit en cultureel rascisme.