De Clotilda is het laatste schip dat in de VS aan land kwam om slaafgemaakten te verhandelen. Op dat moment was het ontvoeren van mensen uit Afrika om slaaf te maken en te verhandelen in de VS al een tijd verboden, dus het was een clandestiene operatie.
Het is een interessant boek omdat deze mensen een van de weinige verhalen uit de eerste hand vertellen over hoe het is om uit Afrika ontvoerd te worden en in de VS terecht te komen als slaafgemaakte. Ze vertellen aan diverse verslagevers en schrijvers hoe ze blijven hopen ooit naar hun land terug te kunnen keren, hoe ze gebruiken uit hun land proberen vast te houden en hun verhalen door te geven aan de nieuwe generatie, het belang van lichaamsversiering, manier van kleden.
Het boek verteld over Africatown, een plaats bij Mobile die door de nu vrije slaafgemaakten werd gebouwd en benoemd, en het belang van quilten.
Het verhaal van de impact en het doorgeven van slavernij wordt misschien het best geillustreerd door het verhaal van Rodeshi, die na de afschaffing van de slavernij geen andere mogelijkheid of keuze had dan in een hutje op het plantageterrein te blijven wonen, tot ze in 1936 stierf in bitter armoede en begraven werd op het plantageterrein. De plantagegrond werd 10 jaar later door de witte eigenaren voor 1 miljoen dollar verkocht.
Het was een lange zit om te lezen, zeker in het begin, omdat het zoveel mensen waren met verhalen die dwars door elkaar heen werden verteld dat ik er moeilijk overzicht in kon maken. Dat komt ook doordat er weinig volledige verhalen zijn overgeleverd, slechts fragmenten van die persoon, en dan in de analen weer een stuk over een heel ander iemand van het slavenschip. Zo werd het uiteindelijk een collectief verhaal over de ontvoering van mensen uit Afrika en de laatste slaafgemaakten in de VS.